Henryk Latocha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Latocha
Pełne imię i nazwisko Henryk Jan Latocha
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1943
Bieruń Stary
Wzrost 176 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1956–1961 Unia Bieruń Stary
1962–1963 Piast Gliwice
1963–1965 Górnik Lędziny
1965–1973 Górnik Zabrze 126 (1)
1973 Rapid Wiedeń 9 (0)
1974–1976 GKS Katowice
1977–1979 Polyar Kittsee
1979 FC Gols
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1968–1970  Polska 8 (0)

Henryk Jan Latocha (ur. 8 czerwca 1943 w Bieruniu Starym) – polski piłkarz, obrońca. Długoletni piłkarz Górnika Zabrze.

Karierę zaczynał w rodzinnej miejscowości, w klubie Unia Bieruń Stary. Zanim w 1965 roku trafił do Górnika grał w Piaście Gliwice i Górniku Lędziny. W Zabrzu spędził osiem lat, w tym okresie zdobył cztery tytuły mistrza Polski (1966, 1967, 1971, 1972) i pięciokrotnie triumfował w Pucharze Polski. W 1970 zagrał w przegranym z Manchester City finale Pucharu Zdobywców Pucharów. W 1973 roku wyjechał do Rapidu Wiedeń, później grał także w GKS Katowice.

W reprezentacji Polski debiutował 1 maja 1968 w meczu z Holandią, ostatni raz zagrał w 1970 roku. Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 8 spotkań.

Wystąpił w jednym z odcinków Familiady.