Henryk Maria Fukier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Maria Fukier
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1886
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1959
Warszawa
Zawód, zajęcie przedsiębiorca
właściciel winiarni
Kamienica Fukierów po odbudowie 1953
Kamienica Fukierów 2009
Grób Henryka Marii Fukiera na Cmentarzu Powązkowskim

Henryk Maria Fukier (ur. 16 lipca 1886 w Warszawie, zm. 27 kwietnia 1959 tamże) – polski przedsiębiorca, właściciel winiarni i składu win w Warszawie przy Rynku Starego Miasta 27, ostatni potomek warszawskiego rodu Fukierów.

Warszawski ród Fukierów był gałęzią augsburskiego rodu Fuggerów. Założycielem rodu był przybyły na początku XVI wieku z Norymbergi Jerzy (zapisany jako Georgius Focker de Nerberg) który w roku 1515 został przyjęty do grona mieszczan warszawskich. Został ławnikiem 1523, seniorem ławników 1528, rajcą miejskim 1537. Zmarł w roku 1548. Jego potomkami byli:

  • Mikołaj zm. 1566
  • Michał zm. 1625
  • Marcin zm. 1656
  • Stanisław Maria zm. 1695
  • Sebastian zm. 1746
  • Jan-Marcin zm. 1794
  • Antoni Wit zm. 1806
  • Florian zm. 1836
  • Teofil Florian ur. 1816 zm. 1891
  • Henryk ur. 1847 zm. 9.12.1907

Ostatnim, zmarłym bezpotomnie przedstawicielem rodu był Henryk Maria Fukier. Był właścicielem winiarni w rodowej kamienicy przy Rynku Starego Miasta 27 i Piwnej 44, znawcą sztuki, ofiarodawcą kolekcji antyków do zbiorów Zamku Wawelskiego 1926, członkiem Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Po wojnie był członkiem Naczelnej Organizacji Technicznej.

Na początku wojny utracił majątek – okupanci niemieccy skonfiskowali 6-8 października 1939 zawartość piwnic, w tym cenną kolekcję win sięgającą XVII w. (w jednej z nich, tzw. „Piwnicy Hetmańskiej” najmłodsze wina miały ponad 100 lat). Kamienica, uszkodzona we wrześniu 1939, w Powstaniu Warszawskim została niemal doszczętnie zniszczona.

Po wojnie nie mógł odzyskać odbudowanej kamienicy. Został zarządcą firmy państwowej winiarskiej i organizatorem przyjęć w Urzędzie Rady Ministrów. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja katakumbowa 76/77)[1].

Kamienica Fukierów[edytuj | edytuj kod]

Z historią rodu Fukierów związane są dzieje kamienicy Fukierowskiej przy Rynku Starego Miasta 27 i Piwnej 44 w Warszawie. 52°14′59″N 21°00′42″E/52,249722 21,011667

Kamienica o froncie szerokości trzech okien została zbudowana prawdopodobnie w XV wieku na miejscu dwóch domów drewnianych. Od tego czasu wielokrotnie zmieniała właścicieli. W roku 1782 została gruntownie przebudowana przez architekta Szymona Bogumiła Zuga i w tym stanie nabył ją w roku 1810 członek rodu Fukierów, Florian, i urządził w niej na parterze winiarnię, a w obszernych piwnicach skład win i miodów pitnych. W roku 1818 odnowiono portal główny, a w roku 1859 dołączono piwnice pod sąsiednimi kamienicami. W roku 1928 w ramach akcji zdobienia Rynku Starego Miasta freskami, kamienica otrzymała polichromię na fasadzie - dzieło Stanisława Kazimierza Ostrowskiego.

Po zniszczeniach podczas Powstania Warszawskiego zachowały się piwnice, częściowo mury przyziemia z portalami i fragmenty sklepień parteru. Kamienicę Fukierowską odbudowano w latach 1947-1953 według projektu architekta Wacława Podlewskiego z odtworzeniem bryły i fasady z 1782, dziedzińca z gankami, nowo projektowanymi wnętrzami, w parterze odtworzonymi według stanu sprzed 1944. 1969 przebudowano poddasze na cele mieszkalne.

Obecnie parter i podziemia zajmuje restauracja „U Fukiera”, od 1991 własność Magdy Gessler. W kamienicy mieści się też siedziba Stowarzyszenia Historyków Sztuki, oraz zajmujące dwie izby Muzeum Winiarstwa im. Henryka Fukiera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cmentarz Stare Powązki: FUKIEROWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-07-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk M. Fukier: Wspomnienia staromiejskie, Instytut Wydawniczy „PAX”, Warszawa 1959

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]