Henryk Niezabitowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Szczepan Niezabitowski
Ilustracja
Henryk Niezabitowski (1924)
podporucznik
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 1976
Radomsko
Przebieg służby
Lata służby 1918-1939
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 1 Warszawska Drużyna Harcerska im. Romualda Traugutta Czarna Jedynka
1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Niepodległości
ilustracja
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy
Brąz Como 1927 ósemka
Henryk Niezabitowski jako członek czwórki AZS Warszawa

Henryk Szczepan Niezabitowski – (ur. 26 grudnia 1896 w Warszawie, zm. 26 czerwca 1976 w Radomsku) – wioślarz, hokeista, olimpijczyk z Amsterdamu 1928.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 grudnia 1896 w Warszawie w rodzinie czeladnika Wacława i Antoniny z domu Kaniewskiej. Naukę szkolną rozpoczął w 1906. W latach 1908 – 1918 uczęszczał do warszawskiego Gimnazjum M. Ryłchowskiego. W 1918 zapisał się na studia na wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej[1].

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W 1911 wstąpił do Zarzewia tajnego skautingu. W 1916 został drużynowym I Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarnej Jedynki” [2]. W latach 1915 – 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej [3]. 1 listopada wstąpił do Wojska Polskiego i dostał przydzielony do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W maju 1920 został awansowany na podchorążego. W listopadzie został urlopowany z wojska. W 1939 roku podczas wojny obronnej 1939 walczył pod Siedlcami i w obronie Warszawy. Po kapitulacji został wzięty do niewoli niemieckiej[4].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Wioślarstwo[edytuj | edytuj kod]

Zainteresował się sportem w okresie nauki w gimnazjum. W 1920 związał się z AZS Warszawa. W klubie uprawiał wioślarstwo i hokej na lodzie. W 1920 i w latach 1923 – 1925 był mistrzem Polski w czwórce ze sternikiem, a w 1920 i latach 1925 – 1927 w ósemce. W 1924 wystartował w akademickich mistrzostwach świata w Warszawie zdobywając złoty medal w czwórce ze sternikiem. W 1925 z Ottonem Gordziałkowskim, Lucjanem Kulejem, Władysławem Nadratowskim zwyciężył w regatach akademickich w Pawii [3]. W 1927 został akademickim mistrzem świata w ósemce. Był trzykrotnym uczestnikiem mistrzostw Europy. W 1925 na mistrzostwach Europy w Pradze był czwarty w ósemce. Rok później na mistrzostwach Europy w Lucernie był szósty w tej samej konkurencji[3]. Na kolejnych mistrzostwach Europy w 1927 w Como zdobył brązowy medal[3]. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie zajął czwarte miejsce w ósemce. Ostatnim sukcesem wioślarstwie było wicemistrzostwo Polski w czwórce i brązowy medal w ósemce.

Hokej na lodzie[edytuj | edytuj kod]

W 1922 zaczął uprawiać hokej na lodzie w AZS Warszawa. Występował na pozycji bramkarza. Na przełomie 1924/1925 wystąpił w pierwszym międzynarodowym turnieju w Szwajcarii. W 1926 został powołany do Reprezentacji Polski w hokeju na lodzie mężczyzn na mistrzostwa Europy w Davos [4]. W reprezentacji Polski rozegrał 3 mecze.

Losy wojenne i dalsze[edytuj | edytuj kod]

Przebywał w obozach jenieckich Hohstein-Born-Kłomino. Był organizatorem sportowego życia obozowego. Współpracował z Zygmuntem Weissem. W 1944 roku w Oflagu II D w Gross-Born wchodził w skład komitetu organizacyjnego jenieckiej olimpiady.15 sierpnia 1944 dokonał razem z Weissem opuszczenia flagi olimpijskiej. Po wojnie pracował na kierowniczych stanowiskach w zarządach eksploatacji dróg publicznych w Opocznie, Końskich, Kielcach i Radomsku. Zmarł 26 czerwca 1976 w Radomsku. Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim[3](kwatera 47, 6 rząd, 23 grób)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wryk 2015 ↓, s. 446.
  2. Wryk 2015 ↓, s. 445-446.
  3. a b c d e Wryk 2015 ↓, s. 447.
  4. a b Wryk 2015 ↓, s. 448.
  5. Miejsce pochówku. [dostęp 2018-04-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 445-448. ISBN 978-83-64864-22-3.