Henryk Ratajczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Ratajczak
Data i miejsce urodzenia 1932-09-3030 września 1932
Kadobna k. Kałusza
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia kwantowa, strukturalna
Alma Mater Politechnika Wrocławska
Doktorat 1963
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 1969
Profesura 1975
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Dyrektor (1996–2004)
Stacja Naukowa w Paryżu
Doktor honoris causa
(Akademia Medyczna we Wrocławiu – 2000)
Praca naukowa
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN
Rektor
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Okres spraw. 1982–1984
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Henryk Ratajczak (ur. 30 września 1932 w Kadobnej[1]) – polski chemik teoretyczny, specjalizujący się w chemii kwantowej, strukturalnej, fizyce chemicznej, fizyce i chemii ciała stałego oraz spektroskopii molekularnej, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Politechnikę Wrocławską, gdzie należał do uczniów Lucjana Sobczyka. Następnie rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1963 obronił pracę doktorską Wiązanie wodorowe w kompleksach pochodnych fenolu z zasadami organicznymi napisaną pod kierunkiem Lucjana Sobczyka[2]. W 1969 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Strukturalne badanie pewnych ferroelektryków z wiązaniem wodorowym za pomocą widm absorpcyjnych w podczepieni w świetle spolaryzowanym[3]. W latach 1969-1995 był kierownikiem Zakładu Chemii Teoretycznej i Fizyki Chemicznej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1970 został powołany na stanowisko wicedyrektora Instytutu Chemii UWr, w 1979 dyrektora. Tę ostatnią funkcję pełnił w latach 1979-1982 i 1987-1991. W latach 1982-1984 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego[4].

Ponadto pracował w Polskiej Akademii Nauk, gdzie zorganizował i kierował Zakładem Spektroskopii Molekularnej Instytut Niskich Temperatur PAN (1989-1996). Od 1996 do 2004 był dyrektorem Stacji Naukowej PAN w Paryżu[1].

W 1976 został członkiem korespondentem, w 1991 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk[4]. Jest członkiem honorowym Indyjskiej Akademii Nauk (od 1991), członkiem Europejskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury (od 1991]), w tym w latach 2000-2010 jej wiceprezesem, od 2010 honorowym prezesem, członkiem zagranicznym Białoruskiej Akademii Inżynierskiej (od 1995), członkiem zagranicznym Narodowej Akademii Nauk Ukrainy (od 2003). Od 1977 należy do Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, od 1957 członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego[4].

W latach 1985-1990 był członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w latach 1988-1990 Centralnej Komisji do spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, w 1991-1994 członkiem Komitetu Badań Naukowych[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • On some problems of molecular interaction, wespół z J. Orville-Thomasem, 1980.
  • Properties of H-bonding in the infraced Spectral range, wespół z S. Bratosem, 1991.
  • Proton Transfer Along the Hydrogen Bridge in some Hydrogen-Bonded Molecular Complexes, 1992.
  • Theory of Strong Coupling Between the High-Vibration Frequency and low Frequency Phonons, wespół z A. M. Yaremko, 1995.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Bogusława Jeżowska-Trzebiatowska
Dyrektor Instytutu Chemii UWr
1979-1982
Następca
Józef J. Ziółkowski
Poprzednik
Józef J. Ziółkowski
Dyrektor Instytutu Chemii UWr
1987-1991
Następca
Florian Pruchnik