Henryk Rosmarin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Rosmarin

Henryk Rosmarin, także: Rozmaryn i Rosmaryn (ur. 13 października 1882 w Peretynie k. Kamieńca Podolskiego[1], zm. 1955 w Tel Awiwie) – polski polityk żydowskiego pochodzenia, syjonista, adwokat, poseł na Sejm I, II i III kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo na uniwersytetach w Berlinie i Wiedniu, studia ukończył na Uniwersytecie Lwowskim. Już na studiach zaczął przejawiać poglądy syjonistyczne, w 1918 został wybrany na członka Centralnego Komitetu Syjonistycznego na ziemiach polskich.

Po uzyskaniu absolutorium pracował jako adwokat w miastach Galicji Wschodniej, w tym we Lwowie, od 1932 prowadził kancelarię adwokacką również w Warszawie.

W 1919 założył syjonistyczne pismo w języku polskim „Chwila”.

Piastował mandat posła na Sejm I, II i III kadencji (1922–1935). W latach 1922–1927 wiceprzewodniczył Żydowskiemu Klubowi Parlamentarnemu. Był wiceprezesem Organizacji Syjonistycznej Małopolski Wschodniej oraz Światowego Kongresu Syjonistycznego.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Rumunii i stamtąd w 1940 do Palestyny. W czasie II wojny światowej pełnił od 1941[2] do 1945 funkcję generalnego konsula RP w Tel Awiwie, będąc bardzo pomocny Polakom[3]. Po 1945 pozostał w Izraelu, gdzie zmarł w 1955.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rudnicki podaje Peratyn pow. kamieniecki. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego odnotowuje, uwzględniając oboczności, trzy miejscowości o nazwie Peratyn, przy czym żadna z nich nie znajduje się koło Kamieńca Podolskiego: Peratyn w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.; Piratyn w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VIII: Perepiatycha – Pożajście. Warszawa 1887.; Piratyn w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.. Równocześnie Peratyn w pow. kamioneckim (koło Kamionki Strumiłowej) wydaje się być miejscowością Peratyn, z tym zastrzeżeniem, iż tenże rzekomo znajdował się w czasie II RP w pow. radziechowskim.
  2. Rudnicki podaje, iż funkcję konsula zaczął pełnić w 1940.
  3. F. S. Składkowski, Nie ostatnie słowo..., s. 418ff.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyclopaedia Judaica, t. XIX, Jerozolima 1979
  • Kto był kim w II Rzeczypospolitej, red. Jacek Majchrowski, Warszawa 1994
  • Mniejszość żydowska w parlamencie II Rzeczypospolitej: (1922-1939), Janusz Fałowski, Kraków 2006
  • New Encyclopaedia of Zionism and Israel, t. II, London & New York 1994
  • Polski Słownik Biograficzny, t. XXXII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-91
  • Felicjan Sławoj Składkowski, Nie ostatnie słowo oskarżonego, Warszawa 2003
  • Szymon Rudnicki: Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2004, s. 411–419. ISBN 83-70596-39-8.