Henryk Szumski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Szumski
ilustracja
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1941
Potulice
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 2012
Komorów
Przebieg służby
Lata służby 19642000
Siły zbrojne POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Stanowiska dowódca: 16 DPanc, 12 DZ, Śląskiego Okręgu Wojskowego, szef SG WP
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Milito Pro Christo” Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Honorowy Bundeswehry w Złocie (RFN) Legia Zasługi - Commander (USA) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Węgierskiego Zasługi (wojskowy) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001)
Powołanie gen. Henryka Szumskiego w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego
Grób gen. broni WP Henryka Szumskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Henryk Szumski (ur. 6 kwietnia 1941 w Potulicach, zm. 30 stycznia 2012[1] w Komorowie) – polski dowódca wojskowy, generał broni Wojska Polskiego, dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego (1987–1989), szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1997–2000), członek Rady Bezpieczeństwa Narodowego (2000–2005).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1961–1964 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. Od 1964 był dowódcą plutonu, a następnie kompanii w 68 pułku czołgów średnich w Budowie. W latach 1968–1971 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po ukończeniu studiów został przydzielony do 24 pułku czołgów średnich w Stargardzie Szczecińskim, w którym pełnił funkcję szefa sztabu, a następnie dowódcy pułku[2].

Podczas dowodzenia 16 Kaszubską Dywizją Pancerną w Elblągu został skierowany na studia do Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. Ukończywszy ją w 1980 objął dowództwo w 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie.

W grudniu 1981 uczestniczył w pacyfikacji strajku w Stoczni Szczecińskiej i innych szczecińskich zakładach pracy. Drogą wodną dokonano desantu na położoną na wyspie Stocznię „Gryfia”. Podporządkowane płk. Szumskiemu oddziały wojskowe wjechały na teren PP „Polmozbyt” i PP „Wutech”.

11 października 1982 roku Minister Obrony Narodowej wyróżnił go wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” „za wzorową służbę i pracę w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz szczególne zasługi dla socjalistycznej Ojczyzny w okresie stanu wojennego”. W 1983 otrzymał nominację na stopień generała brygady.

W latach 1984–1986 był szefem sztabu w Pomorskim Okręgu Wojskowym, a następnie zastępcą szefa Sztabu Generalnego do spraw operacyjnych. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego w okresie 19 października 1987 – 4 września 1989. W 1988 otrzymał stopień generała dywizji. W latach 1989–1993 służył na różnych stanowiskach w Sztabie Generalnym i Biurze Bezpieczeństwa Narodowego.

Między 10 marca 1997 a 28 września 2000, na mocy decyzji Prezydenta RP, pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego WP. Otrzymał także nominację na stopień generała broni. 23 grudnia 2000 został mianowany przez Prezydenta RP na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego, w której zasiadał do 2005 roku.

30 stycznia 2012 roku zmarł po ugodzeniu nożem przez swojego syna[1].

9 lutego 2012 odbył się pogrzeb gen. Szumskiego w Alei Zasłużonych na cmentarzu wojskowym na Powązkach(kwatera D31-tuje-7)[3], w którym uczestniczyli m.in. prezydent Aleksander Kwaśniewski, szef BBN Stanisław Koziej, minister obrony Tomasz Siemoniak, były minister obrony Janusz Onyszkiewicz i gen. Mirosław Hermaszewski. W trakcie pogrzebu odczytano także list od nieobecnego na pogrzebie gen. Wojciecha Jaruzelskiego[4].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]