Henryk Weryński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Weryński
Ilustracja
ks. Henryk Weryński (przed 1939)
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1892
Mielec
Data śmierci 1 listopada 1984
proboszcz parafii wojskowej pw. św. Agnieszki w Krakowie
Okres sprawowania 1950-1963
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 15 lipca 1915
Henryk Weryński
Hanka
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1892
Mielec
Data śmierci 1984
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpgSiły Zbrojne PRL
Stanowiska zastępca kapelana Dowództwa Okręgu Wojskowego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Jan Weryński (ur. 15 lipca 1892 w Mielcu, zm. 1 listopada 1984[1]) – polski ksiądz katolicki, kapelan ludowego Wojska Polskiego, jeden z „księży patriotów”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1910 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął 15 lipca 1915, następnie pracował jako wikariusz w Kolbuszowej, Krościenku i Chełmie, następnie jako katecheta w Szczawnicy, Pilźnie i Nowym Sączu. Od 1931 kierował krakowskim oddziałem Katolickiej Agencji Prasowej. Był radnym miasta Krakowa[2]. Był także publicystą i pisarzem, przed 1939 wydał ok. 30 broszur i książek[2]. Opublikował kilkanaście prac poświęconych tematyce religijnej, był także inicjatorem Związku Radiosłuchaczy Katolickich i kaznodzieją radiowym[1][3], był także vicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego św. Jadwigi[4].

W czasie II wojny światowej mieszkał w Krakowie[1]. Po zakończeniu wojny był związany z rozłamową grupą w Stronnictwie Pracy, kierowaną przez Feliksa Widy-Wirskego i Zygmunta Felczaka. Należał do księży, którzy poparli tzw. władzę ludową. W 1946 opublikował broszurę Katolicy radykalni, w której wskazywał na konieczność współpracy z komunistami[5] Od 1946 pracował w duszpasterstwie wojskowym, początkowo jako zastępca dziekana w Krakowskim Okręgu Wojskowym, a w latach 1950-1963 jako rektor kościoła garnizonowego pod wezwaniem św. Agnieszki w Krakowie[1][6][7].

W 1946 został zwerbowany przez Urząd Bezpieczeństwa i działał jako agent informator o pseudonimie Hanka. W 1950 wstąpił do Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od tego samego roku był przewodniczącym kolegium redakcyjnego pisma Głos Kapłana. W 1953 na Zjeździe Duchownych i Świeckich Działaczy Katolickich w Krakowie w wygłoszonym przemówieniu całkowicie poparł nową władzę[8]. W 1956 po informacjach podanych przez Radio Wolna Europa stał się bezużyteczny i został wyrejestrowany z sieci agenturalnej, nadal jednak pozostał kapelanem wojskowym[9].

Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Testament Zbawiciela[2]
  • Zew apostolski[2]
  • Niedzielna siejba[2]
  • Sylwetki matek kapłanów[1]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]