Herb Świebodzina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb miasta Świebodzin

W latach sześćdziesiątych XX w. ukazało się dwutomowe dzieło Miasta polskie w Tysiącleciu, w którym opublikowano herby miast ze wszystkich ówczesnych województw.

Wizerunek herbu Świebodzina przedstawiony został w stylizacji gotyckiej, ze smukłymi wieżami, a detale architektoniczne również odpowiadały epoce. Tarcza z orłem śląskim otrzymała również kształt gotycki. Tak jak wcześniejsze wyobrażenie herbu Świebodzina było wielokrotnie powielane, podobnie stało się w przypadku herbu z polskiej publikacji. Stał się on obowiązującym wzorcem graficznym. W takiej właśnie formie został uchwalony przez radę miejską. Obowiązujący herb Świebodzina odzwierciedla wizerunki historycznych pieczęci, ale aktualny wygląd zawdzięcza współczesnemu grafikowi.

Historia herbu[edytuj | edytuj kod]

Przedstawione materiały oparto na publikacji „Świebodzin 700 lat historii- materiały z jubileuszowej konferencji naukowej pod redakcją Wojciecha Strzyżewskiego” – wyd. Muzeum Regionalne w Świebodzinie 2002 r.

Wizerunek herbu na wieży ratuszowej

Najstarszymi i najcenniejszymi źródłami do badań nad herbem miejskim były pieczęcie miast. Wizerunki pieczęci miejskich Świebodzina stały się wzorcami ikonograficznymi dla herbu miejskiego. Utrwalone na najstarszej z nich, pochodzącej z przełomu XV - XVI w., wyobrażenia powtarzane były na wszystkich późniejszych pieczęciach, Należy jednak zaznaczyć, że sam wizerunek napieczętny nie był herbem, jeżeli nie został umieszczony na tarczy herbowej.

Pieczęć jako źródło do badań heraldycznych nie daje jednak pełnego obrazu herbu, bowiem jako jednobarwne wyobrażenie znaku miejskiego nie pozwala na ustalenie barw heraldycznych.

W przypadku herbu Świebodzina można powalać się na inne źródła. Zachowały się przynajmniej trzy opisy herbu miejskiego wraz z jego barwami.

  • W „Kronice Śląska" Jakoba Schickfusa z 1625 roku znalazł się następujący opis herbu Świebodzina: „W znaku miasta, w białym polu, u góry dwie wieże, między nimi szczyt, poniżej orzeł śląski"
  • W dziele Heneliusa - „Silesiografń" z 1704 roku brzmiał: „W jego herbie w białym polu dwie wieże, między którymi szczyt, poniżej śląski orzeł"'
  • W opisie pochodzącym z końca XVIII w. i umieszczonym w dziele P. A. Zimmermanna, opisującym Śląsk: "Herb miasta zawiera w białym polu, u góry dwie wieże, między nimi szczyt, poniżej orzeł śląski".

Przytoczone opisy, po pierwsze stanowią bardzo cenne zabytki heraldyczne, a po drugie jednoznacznie wskazują na białe (srebrne) pole tarczy herbowej. Zgodnie z zasadą alternacji barw heraldycznych, gdy pole herbu było barwione metalem, a takim było srebro — stosowane wymiennie z białym, godło musiało być barwione jednym z kolorów niemetalicznych. Naturalnym kolorem murów miejskich była czerwień i taką barwę przypisano budowlom w herbie Świebodzina. Orzeł śląski był czarnej barwy ze srebrną przepaską w kształcie półksiężyca. Wyobrażenie orła śląskiego umieszczano w polu złotej barwy. Tak więc, opisy herbów z XVII i XVIII wieku były wystarczające, aby ustalić najdawniejsze barwy znaku Świebodzina.

W zaprezentowanych powyżej barwach opublikowany został herb Świebodzina w dziele O. Huppa z końca XIX w. z wizerunkami herbów. Wizerunek herbu Świebodzina autorstwa Huppa nawiązywał do pieczęci miejskich z XVI i XVIII w. Cechy stylowe wskazywały na budowle renesansowe.

Przedstawiony wizerunek herbu stał się na wiele lat obowiązującym wzorcem dla wielu późniejszych prac, ale także twórców pocztówek, pamiątek itp. Stosowany był aż do lat sześćdziesiątych XX w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]