Herb Białego Boru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Białego Boru
Stara wersja herbu Białego Boru

Herb Białego Boru ma postać tarczy typu hiszpańskiego o białym polu, na którym przedstawiona jest niewiasta w niebieskiej sukni i białym fartuchu oraz złotą piłką (kiedyś interpretowaną jako złote jabłko), trzymaną w prawej dłoni. Kobieta umieszczona jest centralnie na tarczy pomiędzy czerwonym porożem jelenia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze wzmianki o herbie Białego Boru odnotowano już w 1394 roku. Kobieta przedstawiona na tarczy herbowej według legendy była żyjącą w XV lub XVII wieku żoną miejscowego bednarza. Podobno w stosunkowo niedługim czasie uwiodła za pomocą piłki wszystkich mężczyzn mieszkających w Białym Borze. Za pomocą piłki dawała znać kochankom o dacie schadzki. Według legendy bednarz, gdy tylko dowiedział się o zdradach żony, wrzucił ją do beczki i wrzucił do jeziora[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. HERB Białego Boru (pol.). W: Biały Bór. Historia [on-line]. Biały Bór. [dostęp 2015-06-05].