Herb Mieszkowic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Herb Mieszkowic stanowi tarcza herbowa o białym polu, w której znajdują się dwa brunatne niedźwiedzie stojące na zielonej murawie i wsparte przednimi łapami o pień jodły[1]. Herb koresponduje ze współczesną nazwą miasta, która została nadana w 1947 r. na wzór polskich nazw miejscowych przez dodanie formantu -owice do podstawy słowotwórczej, wywiedzionej od nazwy osobowej - imienia Mieszek i nawiązuje również do niedźwiedzia, gdyż słowo "mieszek" właśnie go oznacza[2].

Pieczęć Mieszkowic z 1364 r.

Najstarsza pieczęć miasta, datowana na 1321 r., przedstawia dwa wspięte niedźwiedzie, między nimi dąb, ponad konarami drzewa widoczny jest ptak (najprawdopodobniej orzeł - symbol margrabiów brandenburskich) zwrócony w prawą stronę. Napis na pieczęci: "+ SIGILLVM * CIVITATIS * BEREN * WOLD"[3]. Niemalże identyczny wizerunek pojawia się na, datowanej na pierwszą połowę XIV w. pieczęci sekretnej (najstarszy znany egzemplarz pochodzi z 1506 r.). Dąb jako drzewo herbowe widnieje na dzwonie z 1756 r. znajdującym się w kościele pw. Przemienienia Pańskiego w Mieszkowicach. Z czasem zamiast dębu pojawiła się jodła.

Nazwę miasta (pierwsza wzmianka z 1295 r - Berenvalde) i wizerunek niedźwiedzia (niem. Bär) w herbie starają się wyjaśnić koncepcje[2]:

  • Pierwsza odnosi się rodu von Behr, który miał niedźwiedzia w herbie; zasiedlenie ziemi mieszkowickiej było prawdopodobnie organizowane przez nich jako lokatorów generalnych, podobnie jak ziemi pełczyckiej[4].
  • Kolejna koncepcja nawiązuje do margrabiego Albrechta Niedźwiedzia (Albrecht der Bär), żyjącego w latach 1100-1170.




Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała Nr XXIV/199/96 Rady Miasta i Gminy Mieszkowice z dnia 27 czerwca 1996 r. ws. Statutu Gminy Mieszkowice. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 21, Poz. 371, 2002-04-25)
  2. a b Beata Woźniak: Mieszkowice. Wyd. I. Wołczkowo: Oficyna IN PLUS, 2003, s. 16-17. ISBN 83-910827-9-2.
  3. Kreis Königsberg/Neumark. Erinnerungen an einen ostbrandenburgischen Landkreis. Berlin/Bonn: Westkreuz-Verlag GmbH, 1996, s. 177.
  4. Christian Gahlbeck. Tak zwana Nowomarchijska Księga Ziemska margrabiego Ludwika Starszego z 1337 roku. Studia nad podziałem terytorialnym i przekazem historycznym. „Nowa Marchia - prowincja zapomniana - wspólne korzenie”. Zeszyty Naukowe nr 2, s. 23, 2005. Gorzów Wlkp.: Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna. ISSN 1733-1730.