Hercynit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hercynit
Kryształy hercenitu
Kryształy hercenitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Fe2+Al2O4[1]
tlenek żelaza i glinu
Twardość w skali Mohsa 7,5[1]
Przełam nierówny[2]
Gęstość minerału 3,95[2] g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czarna[2]
Rysa ciemnozielona[2]
Połysk szklisty[2]

Hercynit – minerał z gromady tlenków, należy do grupy spineli. Tlenek żelaza i glinu o wzorze chemicznym FeAl2O4. Należy do minerałów rzadkich[3].

Nazwa pochodzi od nazwy pasma górskiego Hercynidów, gdzie minerał ten został znaleziony.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy izometryczne, o postaci ośmiościanu. Występuje w skupieniach zbitych i ziarnistych, także jako pojedyncze, nieforemne ziarna. Jest kruchy, nieprzezroczysty, niemal czarny o szklistym połysku. Odznacza się prawie niezauważalną łupliwością i nierównym przełamem. Tworzy kryształy mieszane z galaxytem. W płomieniu dmuchawki staje się ceglastoczerwony. W jego skład wchodzą jony żelaza na +2 stopniu utlenienia, aczkolwiek praktycznie zawsze w strukturze obecne są także jony Fe3+, które stabilizują jego strukturę[4] .

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w skałach metamorficznych i kontaktowych (złożach szmerglu). Najczęściej współwystępuje z silimanitem, andaluzytem, granatami, korundem, magnetytem, hematytem. Spotykany jest także w gabrach, bazaltach, piaskach.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • wykorzystywany do celów naukowych,
  • ceniony kamień kolekcjonerski,
  • czasami wykorzystywany do wyrobu galanterii ozdobnej,
  • materiał ogniotrwały.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hercynite mineral information and data (ang.). Mindat.org. [dostęp 2012-01-11].
  2. a b c d e Hercynite Mineral Data (ang.). Webmineral.com. [dostęp 2012-01-11].
  3. Rudawy Janowickie - Landscape Park, Poland - online tour guide, rudawyjanowickie.pl [dostęp 2020-01-21] (pol.).
  4. I. Jastrzębska, J. Szczerba, P. Stoch, A. Błachowski, K. Ruebenbauer, R. Prorok, E. Śnieżek. Crystal structure and Mӧssbauer study of FeAl2O4. Nukleonika (Journal of Nuclear Research), 2015, 60, 1, 45-47.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]