Hermogen (Dobronrawin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hermogen
Konstantin Dobronrawin
biskup pskowski i porchowski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1820
gubernia petersburska
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 1893
Petersburg
biskup pskowski i porchowski
Okres sprawowania 1885–1893
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia pskowska i porchowska
Śluby zakonne 1 września 1873
Diakonat do 1846
Prezbiterat 26 października 1846
Sakra biskupia 8 października 1873
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 października 1873
Miejscowość Petersburg
Miejsce Sobór Trójcy Świętej
Konsekrator Izydor (Nikolski)

Hermogen, imię świeckie Konstantin Pietrowicz Dobronrawin (ur. 21 lutego 1820 w guberni petersburskiej, zm. 17 sierpnia 1893 w Petersburgu) – rosyjski biskup prawosławny.

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. Ukończył seminarium duchowne w Petersburgu, a następnie w 1845 Petersburską Akademię Duchowną. Przez rok był wykładowcą filozofii i łaciny w seminarium duchownym w Moskwie. Następnie 26 października 1846, jako mężczyzna żonaty, przyjął święcenia kapłańskie i podjął służbę duszpasterską w cerkwi na Cmentarzu Wołkowskim w Petersburgu. Miał jedną córkę.

Po śmierci żony w 1854 za zgodą metropolity petersburskiego został zwolniony z pracy w parafii i podjął pracę katechety w III gimnazjum w Petersburgu. Był również członkiem komitetu Petersburskiej Akademii Duchownej ds. wydawnictw i członkiem komitetu cenzury przy eparchii. Otrzymał godność protoprezbitera. Od 1869 do 1873 był nadzorcą podstawowej szkoły eparchialnej św. Aleksandra Newskiego.

1 września 1873 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Hermogen. 8 października tego samego roku miała miejsce jego chirotonia na biskupa wyborskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Trzy lata później jego tytuł uległ zmianie na biskup ładoski, zaś w 1882 objął katedrę taurydzką. Trzy lata później przeniesiony do eparchii pskowskiej i porchowskiej.

W 1893 został czasowym członkiem Świętego Synodu i udał się do Petersburga, by wziąć udział w jego pracach. Tam zachorował na zapalenie płuc, wskutek czego zmarł. Został pochowany w cerkwi św. Izydora w kompleksie Ławry św. Aleksandra Newskiego.

Autor publikacji poświęconych liturgice i muzyce cerkiewnej, jak również religijnych wierszy, do których sam układał muzykę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Guriasz (Karpow)
Biskup taurydzki
1882 – 1885
Następca
Aleksy (Ławrow-Płatonow)