To jest dobry artykuł

Heros (1998)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Heros
Ilustracja
„Heros” w 2015 r.
Bandera  Polska
Numer IMO IMO 9175145[1]
Call sign SPG2637
Port macierzysty Gdynia
Armator Fairplay Towage
Dane podstawowe
Typ holownik portowo-redowy
Historia
Stocznia Stocznia Remontowa Nauta, Gdynia
Data wodowania 15 grudnia 1997
Data oddania do eksploatacji 23 czerwca 1998
Dane techniczne
Wyporność ok. 560 t
Liczebność załogi 5-10
Długość całkowita (L) 30,25 m
Szerokość (B) 10,2 m
Zanurzenie (D) 3,8 m
Pojemność brutto ok. 365/385 GT
Napęd mechaniczny
Silnik 2 silniki wysokoprężne
Moc silnika 3842 KM
Liczba śrub napędowych 2 (pędniki azymutalne)
Prędkość maks. 12 w.
„Heros” demonstruje działanie działek wodnych, 2009 r.

Heros – polski wielozadaniowy holownik portowo-redowy typu H-3000/II, eksploatowany od 1998 roku, zbudowany w Stoczni Remontowej Nauta w Gdyni. Obsługiwał port w Gdyni, następnie w Szczecinie i Świnoujściu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Holownik został zamówiony przez WUŻ Przedsiębiorstwo Usług Żeglugowych i Portowych Gdynia, będące spółką z grupy Port Gdynia Holding SA[2]. Kontrakt na budowę jednostki podpisano 14 lipca 1997 roku, a wodowano ją z podnośnika zatapialnego 15 grudnia 1997 roku[2]. Holownik został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Stoczni Remontowej Nauta, autorem projektu był Jerzy Matryba[2]. Jego napęd i wyposażenie specjalistyczne pochodzi z firm zagranicznych[3]. Budowany był w stoczni Nauta pod numerem budowy 446[1]. Chrzest, przekazanie do eksploatacji i podniesienie bandery miało miejsce 23 czerwca 1998 roku; matką chrzestną była prezydent Gdyni Franciszka Cegielska[4].

Służbę „Heros” rozpoczął na przełomie lipca i sierpnia 1998 roku[4]. Jest on przeznaczony do obsługi statków w portach, stoczniach i na redach, holowań morskich w ograniczonym zakresie żeglugi, prowadzenia akcji przeciwpożarowych jako jednostka pomocnicza oraz do pracy w średnich warunkach lodowych zamarzającego morza niearktycznego[4]. Może być używany jako holownik eskortowy[4]. Przez dłuższy czas był najsilniejszym holownikiem bazującym w porcie w Gdyni, z uciągiem na palu 45 T[5]. Armatorem holownika było WUŻ Przedsiębiorstwo Usług Żeglugowych i Portowych Gdynia Sp. z o.o., przejęte następnie przez niemiecki Fairplay Towage[5]. Od lipca 2015 roku „Heros” został przeniesiony do obsługi portów w Szczecinie i w Świnoujściu[5].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Holownik został zbudowany według przepisów Polskiego Rejestru Statków dla spełnienia wymogów klasy +KM II L2 hol. i innych[2]. Może być eksploatowany w rejonie żeglugi II ograniczonym – na morzach zamkniętych, jak Morze Bałtyckie, oraz morzach otwartych w odległości do 50 Mm od lądu, jak Morze Północne[2]. Kadłub ma wysoką dziobówkę i niski pokład roboczy na rufie, z obniżonym nadburciem. Konfiguracja jest typowa dla współczesnych holowników tylnonapędowych tego rodzaju, z nadbudówką i sterówką umieszczoną na szczycie długiej dziobówki, obszernym pokładem rufowym i wciągarkami holowniczymi na dziobie i rufie[2]. Przeszklona sterówka zapewnia dobrą widoczność we wszystkich kierunkach[4]. Za sterówką znajdują się dwa kominy, połączone platformą, na której ustawione są armatki wodno-pianowe i maszt główny[2]. Kadłub jest całkowicie spawany, z poprzecznym układem wiązań i podstawowym odstępem wręgowym 0,5 m[2]. Dziób ma profil lodołamaczowy; dziobnica jest wzmocniona do pchania. Dzielność morską zapewniają wysoka dziobówka i stępki przechyłowe o specjalnej konstrukcji, zmniejszające kołysanie[2]. Otwory w nadburciach umożliwiają odpływ wody z nisko położonego pokładu rufowego[2]. Kadłub podzielony jest trzema grodziami na przedziały wodoszczelne: skrajnik dziobowy z magazynem bosmańskim, pomieszczenia mieszkalne i magazyny, siłownia z pomieszczeniem pędników oraz skrajnik rufowy ze zbiornikami paliwa[2]. W dziobówce znajdują się cztery dwuosobowe kabiny, a w nadbudówce kabiny kapitana i mechanika[2].

Napęd stanowią dwa amerykańskie silniki wysokoprężne Caterpillar CAT 3516 DI, czterosuwowe, w układzie V16, o maksymalnej mocy trwałej po 1413 kW (1921 KM) przy 1800 obr./min[2]. Silniki chłodzone są wodą morską. Napęd przenoszony jest za pomocą wałów na dwa pędniki azymutalne fińskiej firmy Aquamaster-Rauma typu US 2002/3250, zamocowane pod częścią rufową, o kącie obrotu 360°, obejmujące czteropłatowe śruby o średnicy 2150 mm w dyszach typu PV[2]. Napęd sterowany jest zdalnie ze sterówki, a siłownia jest zautomatyzowana[4]. Ponadto holownik ma dwa zespoły prądotwórcze z silnikami Caterpillar 3304 BT o mocy po 85 kW (115 KM)[2]. Pojemność zbiorników paliwa wynosi 149 m³[2].

Uciąg na palu gwarantowany na próbach wynosi 450 kN (45 Ton)[2]. Holownik ma dwie wciągarki z napędem hydraulicznym, produkcji Hydro-Naval Ustka na norweskiej licencji[3]. Do holowań portowych wykorzystywana jest głównie dziobowa wciągarka kotwiczno-holownicza o uciągu do 150 kN (na hamulcu – 900 kN)[3]. Wciągarka rufowa ma uciąg do 300 kN (na hamulcu – 1000 kN)[4]. Za wciągarką rufową znajduje się hak holowniczy firmy Seebeck/Mampaey Offshore Industries BV o uciągu 500 kN, o kącie obrotu ok. 180°[4]. Holownik ma dwie kotwice o podwyższonej sile trzymania, o masie po 495 kg, w kluzach kotwicznych[4]. Wokół całego obwodu burt przebiegają odbojnice, na burtach stalowe, na dziobie i rufie z profili gumowych produkcji Trellex (Szwecja)[3].

W skład wyposażenia przeciwpożarowego wchodzi wodna pompa pożarowa o wydajności 700 m³/h, dwie pompy środka pianotwórczego, system zraszania holownika mgłą wodną i dwa działka wodno-pianowe o wydajności po 300 m³/h, zdalnie sterowane, o zasięgu ok. 100 m dla rury wodnej i 65 m dla rury pianowej[4]. Pojemność zbiorników środka pianotwórczego wynosi 12 m³[2].

Holownik posiada odpowiednie wyposażenie radiowo-nawigacyjne, jak m.in. radiostacja pośredniofalowa SSB Sailor 250, radiotelefon UKF RT-2048, odbiornik nasłuchowy, terminal komunikacji satelitarnej Inmarsat C, odbiornik GPS, radar nawigacyjny główny Koden MD-3950, radar pomocniczy Koden MD-3604, echosonda nawigacyjna Koden CVS 106 i system sterowania statkiem Simrad AP9 Mk II[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotr Mierzejewski: HEROS. Facta Nautica, 14-11-2013. [dostęp 2019-09-19].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Stareńczak 1998 ↓, s. 84.
  3. a b c d Stareńczak 1998 ↓, s. 84-85.
  4. a b c d e f g h i j k Stareńczak 1998 ↓, s. 85.
  5. a b c PBS: Gdyński mocarz z holowniczych roszad. PortalMorski.pl, 12-07-2015. [dostęp 2019-09-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stareńczak. Holownik portowo-redowy Heros. „Morza, Statki i Okręty”. 5/1998. III (12), s. 84-86, październik-grudzień 1998. ISSN 1426-529X.