Alpinus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z HiMountain)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alpinus
Aktualne logo marki Alpinus
Logo
Państwo  Polska
Siedziba Miszewko
Adres ul. Gdyńska 69A
Forma prawna Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Prezes Marcin Mocarski
brak współrzędnych

Alpinus – polskie przedsiębiorstwo, a zarazem marka, założone w 1990 r. z inicjatywy wybitnych polskich himalaistów – Artura Hajzera[1][2], który jako pierwszy wraz z Jerzym Kukuczką w okresie zimowym zdobył Annapurnę (8 091 m n.p.m.), dziesiąty co do wysokości szczyt Ziemi, pomysłodawcy projektu Polski Himalaizm Zimowy[3], Janusza Majera – szefa programu Polskie Himalaje w latach 2013-2018, uczestnika wielu wypraw wysokogórskich i podróżnika oraz Ryszarda Wareckiego – wspinacza, który wraz z Wandą Rutkiewicz jako pierwszy z polskiej wyprawy zdobył Sziszapangmę. Alpinus to jedna z pierwszych i najlepiej rozpoznawanych marek outdoorowych w Polsce. Specjalizuje się w produkcji i dystrybucji specjalistycznej odzieży i sprzętu do różnych aktywności outdoorowych od turystyki i wspinaczki górskiej, przez rower, aż po bieganie i żeglarstwo[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1989 r. Hajzer zapowiedział ofensywę polskich himalaistów na Koronę Himalajów i Karakorum, uruchamiając projekt 14 ośmiotysięczników w jeden rok. Poszukując sponsorów, wraz z Majerem udał się do Monachium na Międzynarodowe Targi Sprzętu i Mody Sportowej (ISPO). Sponsora nie znalazł, ale nawiązał znajomość z Albrechtem von Dewitzem, twórcą marki Vaude, która od 1974 r. produkowała odzież i sprzęt do sportów górskich[5]. Marka była doskonale znana polskim himalaistom. Ze sprzętu Vaude podczas wypraw korzystali wcześniej między innymi Wanda Rutkiewicz oraz Jerzy Kukuczka. Sam Dewitz nie wierzył w powodzenie himalajskiego projektu, ale zaoferował rozmówcom sprzedaż swoich produktów w Polsce, a z czasem również szycie odzieży na zlecenie Vaude. Wyposażenie polskich ekip w tym czasie dalekie było od zachodnich standardów, a dostęp do specjalistycznego sprzętu nadal był skomplikowany. Odzież wspinacze szyli zwykle sami lub z pomocą przyjaciół. Jednak nadal były to prymitywne masywne buty i ubrania, których z pewnością nie można było określać mianem funkcyjnych. Ponadto trend związany z outdoorem oraz rozwijający się kapitalizm sprawiły, że Hajzer dostrzegł na tym polu wielkie możliwości. On wniósł do współpracy znajomość potrzeb ludzi gór oraz doskonale już znane w tym światku nazwisko, a Dewitz produkcyjne know-how, wkład finansowy (początkowo Dewitz miał 85% udziałów) oraz pierwsze maszyny. Aby jednak rozpocząć współpracę, konieczne było założenie firmy. Decyzją założycieli (Artur Hajzer, Janusz Majer, Jan Nowak, Ryszard Warecki) oraz w imieniu niedawno tragicznie zmarłego Jerzego Kukuczki mającego 51% udziałów, założona w 1986 r. firma Summit istniejąca głównie po to, by organizować wyprawy, miała od tej pory koncentrować się na handlu, natomiast założona pół roku po wizycie na targach firma Alpinus, która jednocześnie była również nazwą marki, na produkcji[4].

Powstanie firmy[edytuj | edytuj kod]

Logo marki Alpinus funkcjonujące w latach 90-tych

Nazwę Alpinus wymyślił w dniu rejestracji radca prawny – Krzysztof Sędzimir. Obco brzmiąca, wpadająca w ucho, sugestywna, reprezentacyjna i ekskluzywna nazwa z pewnością wyróżniła się na tle mnożących się nazw z przedrostkiem „Pol-” oraz przyrostkiem „-ex” i szybko przyjęła się na polskim rynku. Jeszcze przed założeniem Alpinusa w Katowicach założyciele otworzyli swój pierwszy sklep sportowy. Mieścił się on w Katowicach. Chwilę później Hajzer wynajął pomieszczenia od Ośrodka Harcerskiego w Chorzowie i wraz z Maciejem Kałwakiem, kolegą z lat szkolnych, który podobnie jak Hajzer miał już wcześniej doświadczenie w szyciu odzieży i sprzętu górskiego, uruchomił produkcję. Początkowo zespół liczył dziewięć osób - sześć szwaczek, szefową wykrojów, Hajzera i Kałwaka. Z czasem do zespołu dołączył Warecki, Majer oraz Helena Hajzer, matka Artura Hajzera. Wówczas Alpinus koncentrował się na szyciu bluz i kurtek polarowych. Pierwsze z nich sprzedano właścicielowi sklepu outdoorowego na Krakowskim Przedmieściu. W 1991 r., przy wsparciu Dewitza, firma otrzymała newralgiczne zlecenie na plecaki od Bundeswehry. Dochód pozwolił na realizację własnych projektów. Pierwszym z nich był legendarny plecak Woodpecker. Jak podają źródła sprzedano 150 000 egzemplarzy. Wkrótce firma szyła także przy współpracy z firmą SympaTex kurtki sympateksowe, głównie dla Vaude. Następnie nawiązała współpracę z amerykańska firmą Gore-Tex. Wkrótce udało jej się uzyskać licencje Gore-Tex i SympaTex. W 1992 r. Alpinus zatrudniał już kilkaset osób. Charakterystyczne różowe logo zaprojektowane przez Wojciecha Liebnera i studio Frodo, któremu niekiedy towarzyszył slogan „Piąta strona świata” oraz hasło „Czy plus czy minus, zawsze Alpinus” wymyślone przez Mariana Oslislo, późniejszego rektora Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach i autora pierwszego logotypu Alpinus wkrótce znane były nie tylko w środowisku wspinaczy. Oferta marki w tym czasie koncentrowała się głównie na specjalistycznej odzieży i sprzęcie górskim. Każda wyprawa właścicieli wnosiła nową wartość do firmy, nową technologię i jakość. Według badań, już po 5 latach obecności na rynku markę kojarzyło aż 33% Polaków. Firma przez wiele lat odnosiła sukcesy i cieszyła się uznaniem sportowców i podróżników, co przypisywano jej polskiemu rodowodowi oraz wysokiej jakości produktów[4].

15 listopada 1997 r. otwarto nową siedzibę firmy w Świętochłowicach, a firma współpracowała już z trzydziestoma sportowcami (między innymi z Markiem Kamińskim) i zatrudniała ludzi związanych z Klubem Wysokogórskim np. Marka Raganowicza oraz fachowców z innych dziedzin np. Marka Arcimowicza, znanego fotografa National Geographic. Produkowała już także odzież rowerową, żeglarską, narciarską, snowboardową oraz kolekcję dla dzieci[4].

Problemy[edytuj | edytuj kod]

W 1998 r. najważniejsze postacie Alpinusa - prezes Artur Hajzer, wiceprezes Janusz Majer, szef rady nadzorczej Ryszard Warecki oraz dyrektor generalny Maciej Kałwak postanowiły zaprezentować ofertę za granicą. Wcześniej produkty marki Alpinus pojawiły się w Szwajcarii, teraz przyszedł czas na Czechy, Słowację i Łotwę. Ambicją Hajzera było zdobycie klientów na rynku zachodnim, jednak, jak się później okazało, było to zbyt trudne przedsięwzięcie dla marki nieznanej choćby z targów ISPO. Mimo tego we Wiedniu powstały trzy sklepy sportowe. Firma zaczęła popadać w tarapaty. Horrendalne koszty utrzymania sklepów w Austrii oraz próby przekonania świadomych i doskonale zaznajomionych z tematem wspinaczki Austriaków, którzy dodatkowo bardziej przychylni są rodzimym markom, obecnie podawane są za czołowe przyczyny upadku firmy Alpinus. Kolejne problemy spowodowały nieproporcjonalne do zysków nakłady na marketing (katalogi produktowe, sponsoring sportowców), zmiany gospodarcze w kraju, rosnąca konkurencja, wprowadzenie jako partnera Renaissance Partners, osławiona jakość produktów oraz wprowadzenie do obiegu kolekcji miejskiej, która zawierała produkty, na zakup których stać było naprawdę niewielu. Pojawienie się inwestora w postaci funduszu spowodowało parcie na wzrost. W 1999 r. problemy finansowe firmy były na tyle duże, że właściciele, aby się ratować, zaciągnęli długi w trzech bankach. W każdym zastawili coś innego – w jednym towary, w drugim budynki, a w trzecim dobra niematerialne takie, jak znaki towarowe. Bank Współpracy Europejskiej SA zawarł z firmą Umową przewidującą plan naprawczy, którego skutkiem było założenie firmy ADD SA[4].

Upadek firmy[edytuj | edytuj kod]

W 2001 r. banki zaostrzyły politykę kredytową. Plan naprawczy nie powiódł się, w wyniku czego firma zbankrutowała. Od 2003 r. bank miał już prawo do marki. Od tej pory walkę o prawa do marki rozpoczął Timothy Mark Roberts, przedstawiciel brytyjskiej firmy Euromark Polska Sp. z o.o., do której należała marka Campus, konkurentka Alpinusa od 1997 r. W pierwszym kwartale 2004 r. spółka ADD SA ogłosiła upadłość, a 5 października 2004 r. Euromark stał się właścicielem marki Alpinus. Od tego czasu w sklepach Euromarku sprzedawano produkty pod obiema markami. W 2013 r. ogłoszono upadłość likwidacyjną spółki Euromark. Prawa do marki Alpinus ponownie przejął bank.[4][6][7][8]

Próba powrotu na rynek[edytuj | edytuj kod]

Byli właściciele, nie mogąc pogodzić się z porażką, stworzyli nową firmę Mount Sp. z o.o. z marką Alpin's na czele, co miało zatuszować bankructwo Alpinusa, a przeobrażenie się marki przedstawić w kontekście liftingu logo i nazwy. Ze względu na zbyt podobną nazwę do poprzedniej, Bank Współpracy Europejskiej SA oddał jednak sprawę do sądu, który przyznał rację bankowi. Nowa firma musiała więc zmienić nazwę marki. Zdecydowano się na nazwę HiMountain. Biznes nie działał co prawda na taką skalę, jak Alpinus, ale z pewnością początkowo świetnie sobie radził. Już w 2005 r. firma otrzymała licencję na szycie odzieży i sprzętu z membraną goreteksową. Powróciła też do wspierania sportowców, którzy trwali przy marce Alpinus i otwierała nowe sklepy. Odzież HiMountain zdecydowała się zabrać na wyprawę między innymi Martyna Wojciechowska oraz uczestnicy wypraw pod wodzą projektu Polski Himalaizm Zimowy. Firma sponsorowała także różnego typu festiwale. W 2005 r. wygrała również przetarg na zaopatrzenie GOPR-u i TOPR-u. W 2007 r. firmę opuścił Kałwak. Hajzer natomiast, zmęczony ciągłą walką o biznes, wrócił do wspinaczki. W firmie zaczęło brakować przywództwa. Mimo wsparcia finansowego udzielanego przez jednego z udziałowców – Albrechta von Dewitza, firma popadała w coraz większe tarapaty. Finalnie upadła wkrótce po tragicznej śmierci Hajzera na Gaszerbrum 7 lipca 2013 r.[9] We wrześniu 2015 r. spółka Mount sprzedała markę HiMountain firmie Globewalker Sp. z o.o. z Mikołowa. W kwietniu 2016 r. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód ogłosił upadłość likwidacyjną firmy Mount Sp. z o.o. ze Świętochłowic[4][5][10].

Alpinus dziś[edytuj | edytuj kod]

W 2019 r. prawa własności do znaku zarówno i formie słownej, jak i graficznej nabyła firma o polskim rodowodzie - Alpinus Group Sp. z o.o. z siedzibą w Miszewku niedaleko Gdyni. Alpinus dziś to marka outdoorowa, która czerpie z lifestylu, ale przede wszystkim stawia na funkcyjność. Obecnie rusza linia produkcyjna[11][12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wirtualna Polska Media S.A, Artur Hajzer - Odeszli w 2013 r., wiadomosci.wp.pl, 31 października 2013 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  2. Adam Grzeszak, Himalaista Artur Hajzer nie żyje, www.polityka.pl, 2013 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  3. Polski Himalaizm Zimowy, www.polskihimalaizmzimowy.pl [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  4. a b c d e f g Bartek Dobroch, Artur Hajzer : droga Słonia, Wydawnictwo Znak, 2018, ISBN 978-83-240-4949-3, OCLC 1042983626 [dostęp 2020-07-13].
  5. a b Artur Hajzer i jego dzieła, Outdoor Magazyn, 31 października 2013 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  6. Administrator, Campus i Planet Outdoor wracają, 4outdoor, 18 lutego 2014 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  7. Jak właściciel Alpinusa znalazł się na krawędzi upadłości, www.rp.pl [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  8. Euromark - Historia Firmy, web.archive.org, 10 września 2011 [dostęp 2020-07-13] [zarchiwizowane z adresu 2011-09-10].
  9. Dramat w Karakorum. Zaginął założyciel Alpinusa i HiMountain, Fakt.pl, 21 marca 2016 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  10. Paweł Brzozowski, Spółka Mount w upadłości likwidacyjnej, e-gory.pl, 20 kwietnia 2016 [dostęp 2020-07-13] (pol.).
  11. E-wyszukiwarka, ewyszukiwarka.pue.uprp.gov.pl [dostęp 2020-07-13].
  12. E-wyszukiwarka, ewyszukiwarka.pue.uprp.gov.pl [dostęp 2020-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bartek Dobroch: Artur Hajzer. Droga Słonia: Znak, 2018. ​ISBN 978-83-240-4949-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]