Hieronim Załuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Junosza

Hieronim Załuski herbu Junosza (ur. 1657 w Olesznie na Śląsku, zm. 1714) – kasztelan rawski.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze znanej, pobożnej i szanowanej polskiej rodziny szlacheckiej. Urodził się w rodzinie Aleksandra i Katarzyny z Olszewskich. Ojciec pełnił urząd wojewody rawskiego. Matka zaś była siostrą prymasa Andrzeja Olszowskiego i Hieronima Olszowskiego, wojewody rawskiego. Dziad jego ze strony ojca, Wawrzyniec Załuski był pierwszym senatorem w rodzinie i pełnił urząd kasztelana gostyńskiego. Do rodzeństwa należeli: Andrzej Chryzostom, biskup warmiński i płocki; Aleksander Józef, wojewoda rawski; Franciszek Jan, wojewoda płocki i czernihowski; Ludwik Bartłomiej, biskup pomocniczy przemyski; Teresa po mężu Chlebowska oraz przyrodni brat Karol, kuchmistrz wielki litewski.

Trzykrotnie żonaty. Pierwsza żona urodziła 2 córki: pierwsza wyszła za mąż za Wojciecha Wessela, kasztelana warszawskiego (zm. 1748); Druga po mężu Garczyńska poślubiła Stefana Garczyńskiego, kasztelana bydgoskiego, inowrocławskiego i inowłodzkiego Druga żona Ludwika Wierzbowska była córką wojewody sieradzkiego (zm. 1665) i pieczętowała się herbem Jastrzębiec. Z małżeństwa urodził się syn Jan Prosper, konfederat barski. Trzecia żona Katarzyna Fredro była córką Zygmunta Fredry, kasztelana sanockiego.

Pełnione urzędy[edytuj | edytuj kod]

Pełnił urząd starosty zawichojskiego, inowłodzkiego i kujawskiego[potrzebny przypis] (od 1690). W latach (1693-1714) pełnił urząd kasztelana rawskiego po śmierci swego ojca Aleksandra.

Jako senator brał udział w sejmach: 1696 i 1699 roku[1].

Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kacper Niesiecki "Herbarz Polski" - Załuscy herbu Junosza

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 176.
  2. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].