Hipolita Maria Sforza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hipolita Maria Sforza
Ilustracja
Rodzina Sforzowie
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1446
Mediolan
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1484
Neapol
Ojciec Franciszek I Sforza
Matka Bianka Maria Visconti
Mąż

Alfons II Aragoński

Dzieci

Ferdynand II
Izabela
Piotr

Hipolita Maria Sforza (ur. 18 kwietnia 1446 w Mediolanie, zm. 20 sierpnia 1484 w Neapolu) – włoska szlachcianka wywodząca się z potężnej kondotierskiej dynastii Sforzów, która rządziła Mediolanem w latach 1450-1535). Była pierwszą żoną przyszłego króla Neapolu Alfonsa II i babką polskiej królowej Bony Sforzy

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Hipolita Maria przyszła na świat w Kremonie 18 kwietnia 1446 roku jako najstarsza córka Franciszka I, księcia Mediolanu i jego żony Bianki Marii Visconti (ur. 31 marca 1425, zm. 28 października 1468). Miała sześciu braci i jedną młodszą siostrę.

Jej dziadkami ze strony ojca byli – słynny kondotier Muzio Attendolo Sforza i jego długoletnia kochanka Lucia di Torsano, a ze strony matki – książę Mediolanu Filippo Maria Visconti i jego długoletnia kochanka Agnese del Maino.

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Hipolita Maria była bardzo inteligentną i wykształconą młodą damą - wraz z braćmi i siostrą była uczona w pałacowej szkole prowadzonej przez greckiego uczonego i gramatyka Konstantyna Laskarysa, który nauczał filozofii i greki. Kiedy miała czternaście lat wygłosiła własnoręcznie napisane przemówienie po łacinie przed przebywającym w Mantui papieżem Piusem II, który był zdziwiony erudycją młodej Sforzy.

W ciągu całego swojego życia wysłała bardzo wiele listów, zwłaszcza w okresie trwania małżeństwa z Alfonsem II w latach 1465-1482[1]. Poza listami przetrwały jeszcze niektóre z pisanych przez Hipolitę Marię łacińskich eklog, które wysyłała do swojego ojca Franciszka I.

Małżeństwo i dzieci[edytuj | edytuj kod]

Izabela Aragońska, córka Hipolity Marii i Alfonsa II

Dziewiętnastoletnia Hipolita Maria poślubiła księcia Kalabrii Alfonsa (4 listopada 144818 grudnia 1495), najstarszego syna króla Neapolu Ferdynanda I i jego pierwszej żony Izabeli de Clermont w czasie publicznej ceremonii w Mediolanie dnia 10 października 1465. Hipolita Maria zmarła na dziesięć lat przed wstąpieniem na tron jej męża. Małżeństwo mediolańskiej księżniczki z neapolitańskim następcą tronu umocniło potężny sojusz obu tych państw stworzony przez ojców młodej pary. Hipolita była pierwszą żoną Alfonsa, który przez cały czas trwania ich małżeństwa miewał romanse z neapolitankami, które urodziły mu kilkoro dzieci. Małżeństwo było źle dobrane, ponieważ książę Alfons był o wiele gorzej wyedukowany od swojej żony i miał w stosunku do niej kompleks niższości, poza tym uważał swoją żonę za o wiele za nisko dlań urodzoną - jej dziadek był kondotierem chłopskiego pochodzenia, którego nieślubny syn poprzez małżeństwo z nieślubną córką księcia Mediolanu został jego następcą – wskutek tego przez cały czas trwania małżeństwa z Hipolitą Marią, nie okazywał jej szacunku i uczucia.

Wspólne Alfons II i Hipolita Maria mieli dwoje dzieci:

Hipolita Maria Sforza zmarła w Neapolu 20 sierpnia 1484 roku w wieku trzydziestu ośmiu lat. Kilka miesięcy później Alfons II poślubił swoją wieloletnią kochankę Truzię Gazzelę, z którą miał dwoje dzieci urodzonych w czasie trwania jego małżeństwa z Hipolitą Marią.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. N. Covini: Princesses and Ladies of Power at the Sforza Court str. 57 i następne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antonio Perria, Okrutni Sforzowie, Anna Wasilewska (tłum.), Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985, ISBN 83-06-01269-0, OCLC 749768833.