Hrabina (opera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Wojnicki, Halina Dudicz-Latoszewska i Stanisław Roy w operze "Hrabina".
Mieczysław Wojnicki, Halina Dudicz-Latoszewska i Stanisław Roy w operze "Hrabina".
Muzyka Stanisław Moniuszko
Libretto Włodzimierz Wolski
Liczba aktów 3
Język oryginału polski
Prapremiera 7 luty 1860

Hrabinaopera w trzech aktach skomponowana przez Stanisława Moniuszkę do libretta Włodzimierza Wolskiego[1].

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Hrabina sopran
  • Chorążybas
  • Bronia, jego wnuczka – sopran
  • Kazimierztenor
  • Podczaszycbaryton
  • Dzidzi, jego siostrzeniec – baryton
  • Panna Ewa, znajoma hrabiny – sopran
  • panowie, damy, goście, myśliwi, służba

Treść[edytuj | edytuj kod]

Hrabina, młoda i piękna wdowa szuka sobie męża... Opera jest pogodną satyrą na tę część wyższych warstw społeczeństwa polskiego z początku XIX wieku, która bezkrytycznie poddawała się idącej z Paryża modzie i obyczajom. Moniuszko i Wolski przeciwstawili jej odłam inny, reprezentowany przez postacie Chorążego i Broni, przestrzegający staropolskich obyczajów i tradycji. Punktem kulminacyjnym opery jest fakt nadepnięcia, goniącej za nowinkami mody hrabinie, na suknię (prawdziwe „marzenie z tiulu i z gazy”) przez jej amanta Kazimierza (akt II). Ostatecznie Kazimierz zwraca swe serce ku młodziutkiej Broni, zaś Hrabina – w kierunku niecałkowicie bezinteresownego Dzidzi (akt III).

Wybrane arie, chóry i suity[edytuj | edytuj kod]

Scena z I aktu Hrabiny (rys. z 1860)
  • Arietta Broni O mój dziaduniu,
  • Pieśń Chorążego Ruszaj bracie, ruszaj w pole...,
  • Aria Kazimierza Od twojej woli...,
  • Aria Hrabiny Suknio, coś mnie tak ubrała,
  • Piosnka Broni Szemrze strumyk pod jaworem,
  • Pieśń myśliwska Podczaszyca Pojedziemy na łów, towarzyszu mój,
  • Aria Kazimierza Rodzinna wioska już się uśmiecha,
  • Aria Hrabiny Zbudzić się z ułudnych snów,
  • Suita baletowa Neptun na Wiśle.

Za satyrą w libretcie znakomicie podąża muzyka: jest pełna dowcipu, finezji i melodyjności. Choć w warstwie muzycznej pobrzmiewają polskie rytmy narodowe, Hrabina jest jedyną operą Moniuszki, w której słychać echa „szkoły włoskiej” z jej obliczonymi na efekt popisowymi ariami. Po raz pierwszy wprowadził też Moniuszko cytowane dosłownie melodie polskich pieśni, np. popularną piosenką myśliwską Pojedziemy na łów, towarzyszu mój.

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Napisana w r. 1859 Hrabina weszła na scenę opery warszawskiej 7 lutego 1860 roku[1]. O ogromnym powodzeniu tej opery zadecydował przede wszystkim silnie podkreślony w niej element patriotyczny, na który bardzo wyczulone było społeczeństwo polskie w latach bezpośrednio poprzedzających wybuch Powstania Styczniowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Józef Kański: Przewodnik operowy. Wyd. XI. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2014, s. 365-366. ISBN 978-83-224-0962-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Stromenger: Iskier przewodnik operowy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1959