Hugo Alfvén

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hugo Alfvén
Ilustracja
Hugo Alfvén (szkic autorstwa Pedera Severina Krøyera z 1903 r.)
Imię i nazwisko Hugo Emil Alfvén
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1872
Sztokholm
Pochodzenie szwedzkie
Data i miejsce śmierci 8 maja 1960
Falun
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, dyrygent, skrzypek

Hugo Emil Alfvén (ur. 1 maja 1872 w Sztokholmie, zm. 8 maja 1960 w Falun[1][2]) – szwedzki kompozytor, dyrygent i skrzypek.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1887–1891 studiował w konserwatorium w Sztokholmie u Johana Lindberga (skrzypce) oraz Johana Lindegrena (kompozycja)[1]. Studiował także malarstwo[1]. Od 1890 do 1897 roku był drugim skrzypkiem w kapeli dworskiej w Sztokholmie[1]. Po ukończeniu studiów kontynuował naukę gry na skrzypcach u Larsa Zetterquista[1]. W latach 1896–1903 odbył podróż do Francji, Niemiec, Belgii, Hiszpanii, Włoch i Austrii[1]. W Brukseli uczył się u Césara Thomsona[1][2][3]. Po powrocie do Szwecji wykładał w latach 1903–1904 kompozycję w sztokholmskim konserwatorium[1].

Dyrygował licznymi chórami, m.in. Siljan i Orphei Drängar[2]. W 1908 roku został wybrany członkiem Królewskiej Akademii Muzycznej[1][2]. Od 1910 do przejścia na emeryturę w 1939 roku był dyrektorem muzycznym Uniwersytetu w Uppsali[1][2][3]. W latach 1921–1943 pierwszy dyrygent szwedzkiego związku chórów męskich (Svenska Sångarförbundet)[1][3].

Doctor honoris causa Uniwersytetu w Uppsali (1917)[1][3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Muzyka Alfvéna utrzymana była w tradycji późnoromantycznej[1][3], z wyraźnymi nawiązaniami do twórczości Wagnera i Straussa[1][2]. Wprowadził do muzyki szwedzkiej inspiracje rodzimym folklorem, a także przyczynił się do rozbudzenia wśród muzyków szwedzkich zainteresowania symfonią, wcześniej mało popularnym gatunkiem[1]. Wiele jego utworów ma charakter programowy[1].

Skomponował m.in. 5 symfonii (I f-moll 1897, II D-dur 1898–1899, III E-dur 1905, IV c-moll „Från havsbandet” 1918–1919, V a-moll 1942–1952), poemat symfoniczny En skärgårdssägen (1905), rapsodie Midsommarvaka (1903), Uppsalarapsodi (1907) i Dalarapsodi (1937), Sonatę c-moll na skrzypce i fortepian (1896), Romans na skrzypce i fortepian (1896), Elegię na róg i orkiestrę (1898), liczne pieśni (w tym Marias sånger na głos i fortepian, 1905), oratorium Herrens bön (1899–1901), kantaty[1][2].

W latach 1946–1952 opublikował swoją czterotomową autobiografię[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 35. ISBN 83-224-0113-2.
  2. a b c d e f g h The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 13–14. ISBN 0-674-37299-9.
  3. a b c d e f Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 28. ISBN 978-83-01-13410-5.