Hulskie (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 49°14′20″N 22°31′53″E
- błąd 39 m
WD 49°14'42"N, 22°32'12"E
- błąd 39 m
Odległość 824 m
Hulskie
osada
Ilustracja
Hulskie – cerkwisko, ruiny dzwonnicy i fragment cmentarza
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Lutowiska
Sołectwo Zatwarnica
Liczba ludności (2006) 3
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-715
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0356369
Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa lokalizacyjna gminy Lutowiska
Hulskie
Hulskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Hulskie
Hulskie
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Hulskie
Hulskie
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Hulskie
Hulskie
Ziemia49°14′20″N 22°31′53″E/49,238889 22,531389

Hulskie (w latach 1977–1981 Stanisławów, ukr. Гільське) – nieistniejąca już osada w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska[1][2]. Leży w pobliżu ujścia potoku Hulskiego do Sanu.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś lokowana na prawie wołoskim ok. 1560 roku przez ród Kmitów pod prawdopodobną nazwą Ulskie, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiego[3].

W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Hulskiem był Leopold Leszczyński[4].

Po 17 września 1939 roku przez wieś przebiegała granica między Niemcami a ZSRR. W roku 1946 w ramach "akcji żniwnej" wieś została kompletnie spalona przez oddział UPA sotnia UPA U-3, a ludność miejscowa przesiedlona w ramach wymiany ludności na radziecką Ukrainę. Dziś po wsi pozostało jedynie cerkwisko, cmentarz oraz ruiny młyna.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1921 Hulskie zamieszkiwały 332 osoby (w 52 domach mieszkalnych):
  • 2004 – 3 osoby

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  2. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. Tomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31.
  4. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 66.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]