III/1 Dywizjon Myśliwski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
III Dywizjon Myśliwski 1 Pułku Lotniczego
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa 1 Pułku Lotniczego
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1921
Rozformowanie wrzesień 1939
Tradycje
Kontynuacja Dywizjon 303
Dowódcy
Pierwszy mjr pil. Jerzy Kossowski
Ostatni kpt. pil. Zdzisław Krasnodębski
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[1]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość 1 Pułk Lotniczy

Brygada Pościgowa

Odznaczenia
Ag virtuti.jpg

III Dywizjon Myśliwski 1 Pułku Lotniczego (III/1 dm) – pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.


Historia[edytuj | edytuj kod]

III Dywizjon Myśliwski sformowany został w 1921, w składzie 1 pułku lotniczego. Stacjonował w garnizonie Warszawa. Początkowo na lotnisku mokotowskim, a później na lotnisku Okęcie.

W kampanii wrześniowej 1939 dywizjon walczył w składzie Brygady Pościgowej. Do 3 września operował z lotniska polowego Zielonka. 4 września przeniósł się na lotnisko polowe Zaborów.

Za kampanię wrześniową 1939 dywizjon został odznaczony orderem Virtuti Militari[2].

Dowódcy dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon uzbrojony był w 18 samolotów myśliwskich PZL P.11c i 4 samoloty myśliwskie PZL P.11a z czego 12 samolotów PZL P.11c w 111 eskadrze myśliwskiej (w tym samolot dowódcy dywizjonu i oficera taktycznego) oraz 6 samolotów PZL P.11c i 4 samoloty PZL P.11a w 112 eskadrze myśliwskiej.

Organizacja i obsada personalna II/1 dm we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

111 112 esk mysl.png

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiemi Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1966 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77
  3. Cumft Olgierd, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich : poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. T. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978..
  • Cumft Olgierd, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich : poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989, s. 22. ISBN 83-11-07329-5.