III Litewsko-białoruski Batalion Etapowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
III Litewsko-białoruski batalion etapowy
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1921
Organizacja
Dyslokacja Brześć
Podległość DOE „Mińsk”
IVb Brygada Etapowa
IVc Brygada Etapowa

III Litewsko-białoruski batalion etapowyoddział wojsk wartowniczych i etapowych w okresie II Rzeczypospolitej pełniący między innymi służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Formowanie batalionu rozpoczęto w 1919 roku. Do batalionu wcielono żołnierzy starszych wiekiem i o słabszej kondycji fizycznej. Oficerowie i podoficerowie nie mieli większego doświadczenia bojowego. Batalion nie posiadał broni ciężkiej, a broń indywidualną żołnierzy stanowiły stare karabiny różnych wzorów z niewielką ilością amunicji[1].

Wiosną 1920 batalion podlegał Dowództwu Okręgu Etapowego „Mińsk”[2]. We wrześniu batalion wchodził w skład IVb Brygady Etapowej. Dowództwo baonu stacjonowało w Brześciu Litewskim przy Dowództwie Powiatu Etapowego Brześć, 1. kompania w Małorycie 2. kompania w miejscowości Kostylów, a 3. kompania w Wysokiem Litewskim. Stan baonu wynosił wówczas 5 oficerów i 211 szeregowców[3]. W październiku 1920 zreorganizowano brygady etapowe 4 Armii. Batalion wszedł w podporządkowanie dowódcy IVc Brygady Etapowej[4].

19 października 1920 Minister Spraw Wojskowych przydzielił batalion, pod względem ewidencyjnym i uzupełnień, do Baonu Zapasowego Wojsk Wartowniczych i Etapowych Nr IV w Łodzi oraz nakazał szefowi Departamentu I MSWojsk. sformowanie 4. kompanii przy Baonie Zapasowym Wojsk Wartowniczych i Etapowych Nr IV, której zadaniem było prowadzenie ewidencji i uzupełnianie baonów etapowych litewsko-białoruskich. Równocześnie zapowiedziano przeformowanie tej kompanii, „w swoim czasie”, w kadrę baonu zapasowego lub jej rozwinięcie w baon zapasowy wojsk wartowniczych i etapowych dla Ekspozytury Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa w Białymstoku[5].

W lutym 1921 bataliony etapowe przejęły ochronę granicy polsko-rosyjskiej[6]. Początkowo pełniły ją na linii kordonowej, a w maju zostały przesunięte bezpośrednio na linię graniczną z zadaniem zamknięcia wszystkich dróg, przejść i mostów[7]. III Litewsko-białoruski batalion etapowy wcielony został do I Litewsko-białoruskiego batalionu etapowego[8].

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna baonu we wrześniu 1920 roku[3]:

  • dowódca baonu – kpt. Józef Popkowski[a][11]
  • adiutant – ppor. Witold Horbaczewski[b]
  • dowódca 1 kompanii – por. Neuman
  • dowódca 2 kompanii – ppor. Balaszkiewicz
  • dowódca 3 kompanii – ppor. Władysław Józef Rola-Wawrzecki[c]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Popkowski urodził się 29 czerwca 1884 roku. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień 23 Pułku Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 23 pp. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1923 roku oficerem rezerwy 23 pp. W latach 1920-1924 był mężem Leopoldyny Staweckiej[9][10]
  2. Witold Horbaczewski urodził się 8 kwietnia (26 marca) 1892 roku. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w I Kieleckim Baonie Etapowym, a jego oddziałem macierzystym był 2 pp Leg.. W 1922 roku był już w rezerwie z przydziałem do 2 pp Leg. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas w grupie oficerów rezerwy „po ukończeniu 40 roku życia”[12][13][14]
  3. Władysław Józef Rola-Wawrzecki urodził się 4 maja 1900 roku. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w I Litewsko-Białoruskim Baonie Etapowym, a jego oddziałem macierzystym był Miński Pułk Strzelców. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 562. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 roku. Od 1928 roku pełnił służbę w Wojskowym Instytucie Geograficznym, w 1939 roku na stanowisku topografa. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów geografów i awansowany na kapitana. Zmarł 9 lipca 1948 roku w Wielkiej Brytanii. Był odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie[15][16]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]