I liga polska w hokeju na lodzie (1960/1961)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
I liga 1960/1961
1960 1962
Sezon zasadniczy
Liczba drużyn 15
Król strzelców Polska Kazimierz Bryniarski (Podhale Nowy Targ) – 45 goli
Najskuteczniejszy zawodnik
Mistrz regularny Legia Warszawa
Playoff
Mistrz Polski Legia Warszawa[1]
Ostatnia aktualizacja informacji: 1 września 2017.

6. sezon I ligi polskiej w hokeju na lodzie rozegrany został na przełomie 1960 i 1961 roku. Był to 26. sezon rozgrywek o Mistrzostwo Polski w hokeju na lodzie. Mistrzem Polski został zespół Legii Warszawa. Był to 10 tytuł mistrzowski w historii klubu.

Formuła rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Przed startem sezonu 1960/61 PZHL zreformował rozgrywki. Zmiana polegała na utworzeniu dwóch grup regionalnych: Północnej, która liczyła siedem zespołów oraz Południowej, w której rywalizowało osiem drużyn. W rozgrywkach wzięły udział wszystkie osiem drużyn z I ligi zeszłorocznej edycji, pięć drużyn z edycji II ligi 1959/1960 oraz dwie zwycięskie z baraży na poziomie III poziomu ligowego.

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

W dniach 4-6 marca 1960 na lodowisku Torkat w Katowicach odbyły się półfinałowe turnieje eliminacyjne, pierwotnie zapowiadane jako rozgrywane o miejsce w II lidze 1960/1961, w których uczestniczyły zespoły[2][3]:

Turnieje półfinałowe w Katowicach
  • Grupa I:
    • Odra Opole - Sanoczanka Sanok 5:3 (2:1, 1:1, 2:1)
    • Gwardia Katowice - Sanoczanka Sanok 14:0 (7:0, 2:0, 5:0)
    • Gwardia Katowice - Odra Opole 5:0 (2:0, 1:0, 2:0)
    • Awans: Gwardia Katowice
  • Grupa II:
    • Lechia Mysłowice - Metal Tarnów 10:3
    • Metal Tarnów - Włókniarz Zgierz 1:10
    • Włókniarz Zgierz - Lechia Mysłowice 7:3 (0:0, 1:0, 6:3)
    • Awans: Włókniarz Zgierz
Turniej finałowy w Toruniu

Turniej zaplanowano w dniach 11-13 marca 1960 w Toruniu[5]: Uczestnicy: Gryf Toruń, Gwardia Katowice, Lotnik Warszawa, Włókniarz Zgierz

W wyniku reformy rozgrywek dwa zespoły awansujące z trzeciego poziomu ligowego (Włókniarz Zgierz i Naprzód Janów) zostały włączone do I ligi 1960/1961.

Sezon zasadniczy[edytuj | edytuj kod]

Po dwie pierwsze ekipy z obu grup awansowały do turnieju finałowego.

Grupa Północna[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zespół M Pkt W R P G+ G− +/−
1 Legia Warszawa 24 38 19 - 5 182 68
2 Pomorzanin Toruń 24 36 18 - 6 149 73
3 Polonia Bydgoszcz 24 28 13 2 9 118 93
4 ŁKS Łódź 24 26 13 - 11 118 110
5 Włókniarz Zgierz 24 19 9 1 14 91 146
6 KTH Krynica 24 11 5 1 18 70 154
7 Cracovia 24 10 4 2 18 60 144

Legenda:

  •     = awans do turnieju finałowego
  •     = drużyny zdegradowane

Grupa Południowa[edytuj | edytuj kod]

W decydujących spotkaniach o miejsce czwarte w tabeli, Fortuna Wyry - Start Katowice, padły wyniki 4:3 i 2:7, zaś zwycięstwo gospodarzy w pierwszym meczu zapewniło im wyższą pozycję i awans do turnieju w Łodzi[6][7].

Lp. Zespół M Pkt W R P G+ G− +/−
1 Górnik Katowice 28 50 25 0 3 185 37 +148
2 Podhale Nowy Targ 28 44 21 2 5 160 53 +60
3 Baildon Katowice 28 37 17 3 8 134 74 +60
4 Fortuna Wyry 28 29 14 1 13 123 99 +24
5 Start Katowice 28 27 12 3 13 94 95 -1
6 Naprzód Janów 28 19 9 1 18 81 135 -54
7 Polonia Bytom 28 12 6 - 22 57 181 -124
8 Górnik 09 Mysłowice 28 6 3 - 25 47 207 -160

Legenda:

  •     = awans do turnieju finałowego
  •     = drużyny zdegradowane

Turniej finałowy[edytuj | edytuj kod]

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Turniej finałowy był rozgrywany od 18 do 20 lutego 1961 na lodowisku Torkat w Katowicach, a zakwalifikowały się do niego po dwie pierwsze drużyny z grupy południowej i północnej[8][9][10][11].

  • Górnik Katowice – Pomorzanin Toruń 9:1 (2:1, 3:0, 4:0)
  • Legia Warszawa – Podhale Nowy Targ 2:1 (2:1, 0:0, 0:0)
  • Górnik Katowice – Podhale Nowy Targ 5:2 (1:1, 2:0, 2:1)
  • Legia Warszawa – Pomorzanin Toruń 8:1 (1:0, 3:1, 4:0)
  • Podhale Nowy Targ – Pomorzanin Toruń 3:1 (1:0, 1:1, 1:0)
  • Legia Warszawa – Górnik Katowice 5:1 (2:0, 3:1, 0:0), gole: Stankiewicz 2, Gosztyła, Jeżak, Skotnicki / Wilczek

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zespół M Pkt W R P G+ G− +/−
1 Legia Warszawa 3 6 3 0 0 15 3 +12
2 Górnik Katowice 3 4 2 0 1 15 8 +7
3 Podhale Nowy Targ 3 2 1 0 2 6 8 –2
4 Pomorzanin Toruń 3 0 0 0 3 3 20 –17

    = mistrz Polski

Turniej o utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Turniej o utrzymanie, określany także jako Finał „B” był rozgrywany do poniedziałku 20 lutego 1961 w Łodzi, a zakwalifikowały się do niego drużyny z miejsc 3-4 obu grup południowej i północnej; w ostatnim dniu turnieju padły wyniki[12]:

  • Baildon Katowice – Polonia Bydgoszcz 7:2 (3:1, 1:1, 3:0)
  • ŁKS Łódź – Fortuna Wyry 4:1 (2:0, 1:1, 1:0)

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zespół M Pkt W R P G+ G− +/−
5 Baildon Katowice 3 6 3 0 0 18 5 +13
6 Polonia Bydgoszcz 3 4 2 0 1 19 8 +11
7 ŁKS Łódź 3 2 1 0 2 4 17 –13
8 Fortuna Wyry 3 0 0 0 3 5 16 –11

    = drużyny zdegradowane

Skład Mistrza Polski[edytuj | edytuj kod]

Legia Warszawa: Kocząb, Zygadło, Olczyk, Romanowski, Czesak, Kurek, Janiczko, Manowski, Piasecki, Stankiewicz, Gosztyła, Michalak, M. Słowakiewicz, Parzynowski, Jeżak, Skotnicki, Burek, Dutkiewicz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mistrzem Polski został mistrz sezonu zasadniczego.
  2. Kalendarzyk imprez sportowych. „Trybuna Robotnicza”, s. 2, Nr 55 z 5-6 marca 1960. 
  3. Hokeiści Gwardii u wrót II ligi. „Trybuna Robotnicza”, s. 4, Nr 56 z 7 marca 1960. 
  4. Hokeiści Sanoczanki walczą o II ligę na Torkacie. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 9 z 29 lutego 1960. 
  5. Hokejowe ostatki. „Trybuna Robotnicza”, s. 3, Nr 60 z 11 marca 1960. 
  6. Hokeiści oczekują finałów. Fortuna Wyry pojedzie do Łodzi. „Trybuna Robotnicza”, s. 6, Nr 37 z 13 lutego 1961. 
  7. Dziennik sportowy. I liga hokeja na lodzie. „Dziennik Polski”, s. 2, Nr 38 z 14 lutego 1961. 
  8. Górnik? Legia? Podhale?. „Trybuna Robotnicza”, s. 4, Nr 41 z 17 lutego 1961. 
  9. Finały hokejowych mistrzostw Polski. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 8 z 20 lutego 1961. 
  10. Legia hokejowym mistrzem Polski. „Nowiny”, s. 2, Nr 44 z 21 lutego 1961. 
  11. Legia mistrzem Polski w hokeju. „Dziennik Polski”, s. 2, Nr 44 z 21 lutego 1961. 
  12. Łódź. „Dziennik Polski”, s. 2, Nr 44 z 21 lutego 1961. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]