Iberis semperflorens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iberis semperflorens
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd kapustowce
Rodzina kapustowate
Rodzaj ubiorek
Nazwa systematyczna
Iberis semperflorens L.
Sp. Pl. 648 1753[2]
Synonimy

Crucifera semperflorens E.H.L.Krause
Iberis cuneata Moench
Iberis florida Salisb.
Iberis humilis C.Presl[2]

Iberis semperflorens L. – gatunek rośliny z rodziny kapustowatych (Brassicaceae Burnett). Występuje endemicznie we Włoszech[3].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Rośnie endemicznie na Sycylii oraz południowej części Półwyspu Apenińskiego[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Zimozielona bylina krzewiasta[3][5]. Dorastająca do 80 m wysokości[3], chociaż według innych źródeł osiąga 15 cm wysokości i 30–38 cm szerokości[6].
Liście
Łyżeczkowate, ciemnozielone[5], o długości 30–70 mm[3].
Kwiaty
Zebrane w baldachogronach. Mierzą 3–5 cm średnicy[5]. Mają białą barwę. Wydzielają zapach[4].
Gatunki podobne
Roślina jest podobna do ubiorka wiecznie zielonego (Iberis sempervirens L.), ale wyraźnie różni się okresem kwitnienia[5].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na wybrzeżu, na klifach, z zacienionych szczelinach skalnych[3]. Występuje na wysokości do 1500 m n.p.m.[7] Kwitnie od listopada do marca[3], natomiast według innych źródeł od przełomu października i listopada do kwietnia[4]. Preferuje wapienne podłoże[4]. Najlepiej rośnie na glebach od odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego (6,1–7,8 pH). Występuje w strefach mrozoodporności od 4a do 8b[6].

Gatunek I. semperflorens został relatywnie niedawno wykorzystany w celach komercyjnych jako kwitnąca roślina doniczkowa. Latem 2013 roku zaobserwowano plamy i pierścienie na liściach niektórych roślin doniczkowych uprawianych w szklarni w mieście Albenga w północno-zachodniej części Włoch. W wyniku przeprowadzonych badań udowodniono, że przyczyną tego jest wirus brązowej plamistości pomidora. To nowe odkrycie sugeruje, że I. semperflorens może być naturalnym gospodarzem tego wirusa i gatunek ten może odgrywać rolę jako rezerwuar wirusa w przyrodzie[8].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ze względu na liczbę kwiatostanów, długi czas kwitnienia oraz dobrą adaptację do uprawy ma zastosowanie jako doniczkowa roślina ozdobna, szczególnie na rynku włoskim[4]. Brak jest szczegółowych wyników badań dotyczących uprawy tego gatunku. Stwierdzono, że nasiona tej rośliny najlepiej kiełkują w temperaturze 20°C w pełnym nasłonecznieniu[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-01] (ang.).
  2. a b Iberis semperflorens L. (ang.). The Plant List. [dostęp 18 lipca 2015].
  3. a b c d e f Iberis semperflorens (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 18 lipca 2015].
  4. a b c d e G. Iapichino, M. Bertolino: Iberis semperflorens L. an attractive italian endemic shrub with high potential as flowering potted plant (ang.). ISHS. [dostęp 18 lipca 2015].
  5. a b c d Iberis semperflorens (ang.). Alpine Garden Society. [dostęp 18 lipca 2015].
  6. a b Candytuft Iberis semperflorens (ang.). Dave's Garden. [dostęp 18 lipca 2015].
  7. Iberis semperflorens L. (wł.). W: Schede di Botanica [on-line]. Altervista. [dostęp 18 lipca 2015].
  8. G. Parrella, L. Cavicchi, B. Greco, M.G. Bellardi: First report of tomato spotted wilt virus in iberis semperflorens (ang.). Journal of Plant Pathology. [dostęp 18 lipca 2015].
  9. G. Iapichino, M. Bertolino: Propagation techniques for Iberis semperflorens L. (ang.). ISHS. [dostęp 18 lipca 2015].