Ignacy Bieniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Bieniek
Ilustracja
Ignacy Bieniek na wystawie w bielskim muzeum (1988)
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1925
Bystra
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1993
Wrocław
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Dziedzina sztuki malarstwo, rzeźba
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Ignacy Bieniek (ur. 14 maja 1925[1] w Bystrej Krakowskiej, zm. 17 stycznia 1993 we Wrocławiu) – polski malarz, rzeźbiarz[1], rysownik, projektant sztuki użytkowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1946–1952 odbył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie[1] pod kierunkiem profesorów: Zbigniewa Pronaszki, Jerzego Fedkowicza, Zbigniewa Radnickiego, Henryka Gotliba, dyplom uzyskał w 1952 roku[1]. Był współzałożycielem działającej w latach 1960–1993 grupy plastycznej Beskid[1], której członkami byli również Jan Grabowski, Kazimierz Kopczyński, Michał Kwaśny, Jan Zipper, Zenobiusz Zwolski. W latach 1952–1954 pracował jako konserwator w warszawskiej Pracowni Konserwacji Zabytków[1], odkrył i zakonserwował polichromie renesansowe w kościele św. Stanisława w Boguszycach[1]. W latach 1954–1960 współorganizował Związek Polskich Artystów Plastyków w Zielonej Górze[1]. W latach 1960–1967 był plastykiem w Zakładach Przemysłu Wełnianego „Welux” w Bielsku-Białej[1].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • wyróżnienie na Międzynarodowej Wystawie Malarstwa na Festiwalu Młodzieży w Berlinie (1951)[1]
  • nagrody w konkursach Związku Polskich Artystów Plastyków (Bielsko-Biała) na najlepszą grafikę miesiąca (1962–1964)[1]
  • Nagroda Kulturalna Ziemi Lubuskiej (1957)[1]
  • nagroda Centralnej Rady Związków Zawodowych za upowszechnianie plastyki (1970)[1]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Uprawiał malarstwo sztalugowe[1], rzeźbił w drewnie[1], tworzył mozaiki[1]. W dużej części jego twórczość związana była z regionem Podbeskidzia, odnosiła się do kultury ludowej tych terenów. Prace Ignacego Bieńka prezentowane były na wielu wystawach w Polsce i za granicą. Jego prace znajdują się np. w zbiorach muzeów w Bielsku-Białej i Nysie[1].

Wybrane dzieła:

  • mozaika „1000-lecie Państwa Polskiego” o powierzchni około 500 m²[2], przy ul. Leszczyńskiej w Bielsku-Białej[2] (powstała w latach 1966–1968)[1], zniszczona w 2000 roku[2]
  • mozaika na murze dziewiarni „Weluksu” przy ul. Partyzantów w Bielsku-Białej (powstała na przełomie lat 70. i 80. XX wieku[2])
  • opracowanie kolorystyki i modernizacja wnętrz Zakładów Przemysłu Wełnianego „Welux” w Bielsku-Białej[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Bieniek Ignacy. W: Słownik artystów plastyków. Artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP 1945-1970. Słownik biograficzny. Maria Serafińska (kierownik redakcji). Warszawa: Okręg Warszawski ZPAP, 1972, s. 40.
  2. a b c d e Piotr Bieniecki: Mozaika Bieńka uratowana. Prywatny inwestor zadba o dzieło sztuki. W: bielsko.biala.pl [on-line]. Wydawnictwo Prasa Beskidzka, 2018-07-10. [dostęp 2020-05-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Malarstwo Ignacego Bieńka pod redakcją Michała Klisia, Urząd Miasta Bielska-Białej Wydział Kultury i Sztuki 1999, ​ISBN 83-901390-9-X​.
  • Słownik Artystów Plastyków, Okręg Warszawski ZPAP-Warszawa 1972

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]