Wersja ortograficzna: Ignacy Czuma

Ignacy Czuma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Czuma
Data i miejsce urodzenia 22 października 1891
Niepołomice
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1963
Lublin
Poseł III kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 9 grudnia 1930
do 3 października 1935
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (Stronnictwo Katolicko-Ludowe)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Ignacy Czuma (ur. 22 października 1891 w Niepołomicach[1], zm. 18 kwietnia 1963 w Lublinie) – polski polityk i prawnik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka i Katarzyny z d. Biernat. Po ukończeniu gimnazjum w Bochni rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1914–1915 służył w armii austro-węgierskiej. Od 1915 do 1919 przebywał w niewoli rosyjskiej. Od 1920 w Wojsku Polskim w stopniu plutonowego podchorążego[2]. W 1920 wznowił studia na UJ, które ukończył w 1922 ze stopniem doktora. Tam też w 1925 habilitował się. W 1927 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1930 profesora zwyczajnego prawa i skarbowości. W latach 1926–1928 był dziekanem Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych KUL, a w latach 1938–1939 prorektorem.

W 1930 został wybrany na posła na Sejm II RP z listy BBWR[1] (jako przedstawiciel Stronnictwa Katolicko-Ludowego). Był jednym z autorów konstytucji kwietniowej. Uczestniczył w pracach wielu organizacji katolickich. Był założycielem i długoletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Lublinie, a także prezesem Ligi Antybolszewickiej oraz prezesem Polskiego Związku Zachodniego na województwa lubelskie i wołyńskie (1938–1939).

W listopadzie 1939 został aresztowany przez gestapo, i przez 6 miesięcy więziony na Zamku Lubelskim w ramach Sonderaktion Lublin. Uwolniony za haracz w 1940, wyjechał do Niepołomic, gdzie prowadził tajne nauczanie.

W 1949 otrzymał od Piusa XII tytuł szambelana papieskiego. W latach 1950–1953 więziony przez władze Polski Ludowej za związki z organizacją Wolność i Niezawisłość[3]. Po zwolnieniu wrócił do pracy na uczelnię, szybko jednak odszedł na emeryturę[4]. Był autorem wielu prac naukowych z zakresu skarbowości, metodologii filozofii i problematyki ustrojowej.

Grób prof. Ignacego Czumy na cmentarzu przy ulicy Lipowej

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Równowaga Budżetu Na tle prawa budżetowego różnych państw, Nakładem Uniwersytetu Lubelskiego (1924)
  • Absolutyzm ustrojowy, Lublin : Druk. Państwowa w Lublinie (1934)
  • Odpowiedzialność prezydenta, Warszawa : [b.w.], (1932)
  • Ustrojowe podstawy skarbowości na tle konstytucji kwietniowej, Lublin : Tow. Nauk. KUL (1937)
  • Polityka ludnościowa III Rzeszy, Lublin : Tow. Nauk. KUL (1939)
  • Moralny koszt współczesnej wojny, Lublin : Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, (1946)

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był bratem generała brygady WP Waleriana Czumy, mężem Lubow Szujskiej oraz ojcem 10-ga dzieci, w tym: Jerzego (1918–2004), Huberta (1930–2019), Łukasza (1935–2012), Andrzeja (ur. 1938) i Benedykta (ur. 1941).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 126.
  2. Ignacy Czuma – www.czuma.pl [dostęp 2020-12-21] (pol.).
  3. Był naukowcem, politykiem, więźniem gestapo i władz komunistycznych. Prof. Ignacy Czuma upamiętniony na KUL, wyborcza.pl [dostęp 2019-06-25].
  4. Ignacy Czuma 1891-1963, www.polskietradycje.pl [dostęp 2019-06-25].
  5. M.P. z 1935 r. nr 228, poz. 266 „za zasługi w pracy nad ustaleniem zasadniczych praw Państwa”.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]