Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski
ksiądz
Herb Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski
Kraj działania  Królestwo Polskie
Data i miejsce urodzenia 1807
Żelisław
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1882
Mierzyn
wikariusz parafii w Łasku
Okres sprawowania 1831–1835
proboszcz parafii w Mierzynie
Okres sprawowania 1835–1882
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1831
Patent szlachecki wydany przez Heroldię Królestwa Polskiego Antoniemu Janowi Bogusławskiemu, bratu ks. Ignacego Bogusławskiego w roku 1849

Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski herbu Ostoja (ur. 1807 w Żelisławiu, zm. 1882 w Mierzynie) – polski ksiądz katolicki, proboszcz mierzyński, uczestnik powstania styczniowego.

Urodził się w niedzielę 5 lipca 1807 roku w Żelisławiu w rodzinie szlacheckiej Ścibor-Bogusławskich herbu Ostoja. Prawnuk Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja, wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Rodzicami jego byli Salomea z Bobowskich i Antoni Onufry Bogusławski, chrzestnymi natomiast Apolonia z Grodzickich i jej mąż Ignacy Kajetan Błeszyński, właściciele dóbr Żelisław. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i Jakub Bogusławski, dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Ignacy Bogusławski miał siostrę Petronelę Otocką, dziedziczkę Korczewa i brata Antoniego Jana, współwłaściciela Korczewa i gruntów rolnych w Janowie.

Ignacy Bogusławski pobierał naukę w Wieluniu u oo. Pijarów, a następnie w szkole wojewódzkiej w Piotrkowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego) aż do szóstej klasy. W 1828 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego we Włocławku, gdzie po odbytych studiach otrzymał święcenia kapłańskie w 1831 roku. Następnie został wikariuszem w Łasku. W latach 1835–1882 był proboszczem parafii w Mierzynie. W roku 1843 został wylegitymowany wraz z bratem Antonim Janem ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego. W okresie powstania styczniowego wspierał powstańców działających w okolicach Rozprzy i Kamieńska. Do dziś znana jest lokalnie opowieść jak po mszy świętej celebrowanej przez ks. Bogusławskiego powstańcy szykujący się do walki ostrzyli szable i kosy na stopniach kapliczki koło kościoła w Mierzynie, pozostawiając głębokie wyżłobienia. Ks. Ignacy Napoleon Bogusławski zmarł w piątek 11 sierpnia 1882 roku mając lat 75. Został pochowany na starym cmentarzu w Mierzynie. Jego grób zachował się do dnia dzisiejszego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. Szkutnik, Duchowieństwo dekanatu szadkowskiego w roku 1835, „Biuletyn Szadkowski”, t. 7, Łódź-Szadek, 2007.
  • R. Bogusławski, Mierzyn – z historii wioski i jej mieszkańców, „Na Sieradzkich Szlakach”, 3-4/2006.
  • E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2000
  • Napisy nagrobne – cmentarz w Mierzynie.
  • Akta metrykalne parafii w Mierzynie i Błaszkach z lat 1806–1882.
  • Legitymacja szlachecka wydana przez Heroldię Królestwa Polskiego w 1843 roku: Ignacy Napoleon Bogusławski, syn Antoniego Onufrego, leg. nr 8341.