Ignacy Sarnecki (1929–2017)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Sarnecki
Data i miejsce urodzenia 1929
Zieluń
Data śmierci 25 sierpnia 2017
Zawód, zajęcie ratownik wodny, trener

Ignacy Sarnecki (ur. 1929 w Zieluniu[1], zm. 25 sierpnia 2017) – polski działacz powojennego podziemia antykomunistycznego[2], pionier w organizowaniu wodnej służby ratowniczej na ziemi wałbrzyskiej[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od połowy 1944 był łącznikiem jednego z oddziałów Armii Krajowej w swoich rodzinnych stronach. Do konspiracji należeli również jego starsi bracia Stefan i Mieczysław. 20 października 1945 został aresztowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa i osadzony w więzieniu dla młodocianych w Działdowie, gdzie był brutalnie bity[4]. W trakcie śledztwa wybito mu zęby, złamano obojczyk, nos oraz żebra[5]. Z więzienia został zwolniony po zobowiązaniu się do donoszenia na swojego brata Stefana, który pozostał w konspiracji antykomunistycznej. Za niewywiązanie się ze współpracy został ponownie aresztowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa i od lutego do czerwca 1946 przebywał w areszcie w Mławie, skąd zbiegł[4]. W latach 1946–1947 działał w podziemiu antykomunistycznym jako łącznik w oddziałach leśnych Ruchu Oporu Armii Krajowej na Mazowszu (posługiwał się pseudonimami „Przybysz”, „Lopek”, „Kruk”). W tym okresie służył w oddziałach dowodzonych przez Stanisława Balle ps. „Sowa”, Stefana Sarneckiego ps. „Maks” (brat Ignacego) oraz Franciszka Wypycha ps. „Wilk”. W 1947 został schwytany w okolicach Mławy, skazany na karę śmierci i osadzony w Areszcie Śledczym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie[1]. Przebywał w jednej celi ze Stanisławem Skalskim i Władysławem Siła-Nowickim[4]. W 1951 został zwolniony z więzienia ze względu na stan zdrowia[6].

W 1954 został skierowany do pracy w kopalni w Wałbrzychu[7]. W 1963 uzyskał stopień Ratownika Wodnego Klasy I, a w 1969 był założycielem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (WOPR) na ziemi wałbrzyskiej[3]. Był również trenerem sekcji lekkoatletycznej klubu sportowego „Szczyt” Boguszów, gdzie prowadził specjalistyczną grupę miotaczy (jego wychowankiem był między innymi Rajmund Niwiński)[4]. Ignacy Sarnecki był także pierwszym prowadzącym naukę pływania dla osób niewidomych w Polsce. Do przejścia na emeryturę był najdłużej czynnie pracującym ratownikiem wodnym w Polsce[3].

W 2010 został wyróżniony tytułem „Zasłużony dla Powiatu Wałbrzyskiego”[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Anna Skunka – „Zostały nam las i walka – relacja Ignacego Sarneckiego” w „Biuletyn IPN pamięc.pl” nr 1(46) 2016 s 55–58
  2. Zmarł Ignacy Sarnecki, wałbrzyski Żołnierz Wyklęty (pol.). daminfo.pl. [dostęp 2017-08-31].
  3. a b c Pan Ignacy Sarnecki (pol.). powiat.walbrzych.pl. [dostęp 2017-08-31].
  4. a b c d Wałbrzych: Zmarł Ignacy Sarnecki (pol.). walbrzych.naszemiasto.pl. [dostęp 2017-08-31].
  5. 65 lat milczałem (pol.). swidnica.gosc.pl. [dostęp 2017-08-31].
  6. Zmarł Ignacy Sarnecki, wałbrzyski Żołnierz Wyklęty (pol.). daminfo.pl. [dostęp 2017-08-31].
  7. a b Zmarł Ignacy Sarnecki (pol.). walbrzyszek.com. [dostęp 2017-08-31].