Ignacy Szpunar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Szpunar
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 28 stycznia 1891
Data śmierci 8 marca 1947
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Piechoty Ziemi Kujawskiej
33 pułk piechoty
2 Morski Pułk Strzelców
Stanowiska kwatermistrz pułku
dowódca batalionu
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Ignacy Stanisław Szpunar (ur. 28 stycznia 1891, zm. 8 marca 1947) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1911–1913 członek Związku Strzeleckiego. Po maturze (1913) służył jako porucznik w austriackim 90 pułku piechoty. Stworzył tajną organizację wojskową, w wyniku której 90 pułk piechoty, pod koniec września 1918 roku znajdujący się w Odessie ogłosił się pułkiem polskim. Na początku listopada tegoż roku wrócił do Jarosławia.

Od 1 listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo wykazane w walkach z bolszewikami odznaczony został Krzyżem Walecznych[1]. Służył we włocławskim 14 pułku piechoty, z którego w dniu 26 kwietnia 1928 r. został przeniesiony na stanowisko dowódcy III batalionu 33 pułku piechoty w Łomży[2]. W październiku 1932 został przesunięty ze stanowiska obwodowego komendanta PW na stanowisko kwatermistrza pułku[3]. Od 1 maja 1937 dowódca 2 Morskiego batalionu strzelców w Gdyni (przemianowanego w późniejszym okresie na 2 Morski pułk strzelców). Batalion organizował w wyjątkowo trudnych warunkach, szczególnie kwaterunkowych.

W kampanii wrześniowej od samego początku 2 Morski pułk strzelców pod jego dowództwem podlegał dowództwu Lądowej Obrony Wybrzeża, zatrzymał wojska niemieckie atakujące od strony Sopotu. Po kilkudniowych walkach w gdyńskich lasach i okolicznych miejscowościach, na rozkaz płk. Dąbka wycofał się z żołnierzami na Kępę Oksywską. Tam jego pułk prowadził walki aż do kapitulacji do 19 września 1939 roku.

Następnie przebywał w niewoli do obozu jenieckiego Oflag VII A Murnau. Zmarł 8 marca 1947 roku, a zgodnie z jego wolą pochowano go na wojskowym cmentarzu w Gdyni Redłowie, tam gdzie spoczywają żołnierze, z którymi walczył.

Ignacy Szpunar pochodził z Albigowej, gdzie jego pamięć uczczono tablicą[4].

Oflag IIC Woldenberg - maj 1940. Ppłk Ignacy Szpunar siedzi w środku, drugi od lewej siedzi kpt. Józef Koziński (adiutant 14 pp). Drugi od prawej siedzi mjr Emil Zawisza de Sulima (dca II bat. 135 pprez), a drugi od prawej stoi kpt. Dionizy Puliński (dca 4 kompanii strzeleckiej 14 pp).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jednodniówka 14 Pułku Piechoty 1934 ↓, s. 43.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 IV 1928, s. 136.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 408.
  4. albigowa
  5. M.P. z 1947 r. nr 99, poz. 655
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 78)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]