Igors Kazanovs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Igors Kazanovs
Data i miejsce urodzenia 24 września 1963
Dyneburg
Trener Viktorija Gekiša, Jānis Gailišs, Imants Liepinš, Viktors Mjasņikovs, Valentīns Voinovs
Klub Dinamo Ryga
Wzrost 186 cm
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Halowe mistrzostwa świata
Brąz Budapeszt 1989 60 m ppł
Srebro Sewilla 1991 60 m ppł
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Glasgow 1990 60 m ppł
Reprezentacja  Łotwa
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Genua 1992 60 m ppł
Złoto Sztokholm 1996 60 m ppł
Złoto Walencja 1998 60 m ppł
Igrzyska bałtyckie
Złoto Tallin 1993 110 m ppł

Igors Kazanovs (ros. Игорь Яковлевич Казанов, Igor Jakowlewicz Kazanow; ur. 24 września[a] 1963 w Dyneburgu) – łotewski lekkoatleta specjalizujący się w krótkich biegach płotkarskich, czterokrotny halowy mistrz Europy i dwukrotny medalista halowych mistrzostw świata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzice byli rosyjskimi emigrantami do Łotwy[2]. Ojciec – Jakovs – uznawany był za jednego z najlepszych łotewskich średniodystansowców (rekord życiowy na 800 metrów – 1:56,5 s)[3].

W 1982 ukończył technikum kolejowe w Dyneburgu[4].

Wczesny okres życia[edytuj | edytuj kod]

Biegi przez płotki zaczął uprawiać już w dzieciństwie. Mimo że trenował jeszcze kilka innych dyscyplin, wybrał lekkoatletykę, gdyż w niej uzyskiwał najlepsze wyniki[5].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Jest czterokrotnym halowym mistrzem Europy na 60 metrów przez płotki. Zwyciężał w 1990, 1992, 1996 i 1998[4][6]. Na tym samym dystansie został też halowym wicemistrzem świata w 1991[7][8], a także zajął trzecie miejsce na halowych MŚ w 1989[4][8]. W 1987 zwyciężył w finale "A" pucharu Europy na 110 m ppł[4][9].

Na mistrzostwach świata w 1987 zajął 5. miejsce na 110 m ppł z czasem 13,48 s[4]. W 1991 odpadł w półfinale na tym samym dystansie, plasując się na 5. pozycji w swoim biegu z czasem 13,65 s[4]. W 1993 był 6. z czasem finałowym 13,38 s[4]. W 1995 odpadł w półfinale, zajmując 6. miejsce w swoim biegu z czasem 13,61 s[4].

W 1986 odpadł w półfinale mistrzostw Europy na 110 m ppł, zajmując 5. miejsce w swoim biegu z czasem 13,76 s[4]. W 1990 na tym samym dystansie uplasował się na 8. pozycji (z powodu upadku nie ukończył biegu finałowego)[4][2]. W 1998 był 22. z czasem 14,04 s[4].

W 1985 odpadł w półfinale halowych mistrzostw Europy, zajmując 5. miejsce w swoim biegu z czasem 7,75 s[10]. W 1989 na tej samej imprezie odpadł w eliminacjach na tym samym dystansie, plasując się na 5. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 8,19 s[11]. W 1993 był 5. na halowych mistrzostwach świata z czasem finałowym 7,55 s[12]. W 1994 odpadł w półfinale halowych mistrzostw Europy, zajmując 4. miejsce w swoim biegu z czasem 7,75 s[13]. W 1995 odpadł w eliminacjach halowych mistrzostw świata, plasując się na 3. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 7,80 s[14]. W 1997 na tej samej imprezie także odpadł w eliminacjach, zajmując ostatnie, 6. miejsce w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 7,86 s[15]. W 1999 ponownie odpadł w eliminacjach halowych MŚ, plasując się w swoim biegu eliminacyjnym na 4. pozycji z czasem 7,69 s[16].

Kazanovs startował na igrzyskach olimpijskich w 1992 i 1996. Na obu igrzyskach wystąpił na 110 m ppł. W Barcelonie odpadł w półfinale, zajmując 6. miejsce w swoim biegu z czasem 13,77 s[17]. Wcześniej przeszedł pierwszą rundę, plasując się na 4. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 13,88 s[18]. W ćwierćfinale był 4. w swoim biegu z czasem 13,76 s[19]. W Atlancie także odpadł w półfinale, zajmując 7. miejsce w swoim biegu z czasem 14,13 s[20]. W biegu eliminacyjnym pierwszej rundy był 4. z czasem 13,74 s[21], a w ćwierćfinałowym biegu uplasował się na 3. pozycji z czasem 13,42 s[22].

Jest pięciokrotnym halowym mistrzem ZSRR na 60 m ppł. W 1985 uzyskał czas 7,58 s (najlepszy rezultat na listach światowych na tym dystansie w sezonie 1985[23]), w 1987 – 7,61 s, w 1989 – 7,56 s, w 1990 – 7,55 s, a w 1991 – 7,56 s[24][25]. Czterokrotnie zwyciężył w mistrzostwach Związku Radzieckiego na 110 metrów przez płotki (1984, 1986, 1987 i 1990)[26]. Jest również pięciokrotnym mistrzem Łotewskiej SRR. W 1981 zwyciężył w sztafecie 4 × 100 m[4]. W 1983 wygrał na 110 m ppł oraz na 60 m ppł (hala)[4]. W 1984 ponownie zwyciężył w hali na 60 m ppł, a w 1988 – na 110 m ppł[4]. Jest też sześciokrotnym mistrzem Łotwy. W 1993, 1995 i 1997 wygrywał na 110 m ppł[27], w 1994 i 1997 zwyciężał w hali na 60 m ppł[4][28]. W 1994 wygrał także zawody halowe na 60 m[4][28]. W 1993 zwyciężył na 110 metrów przez płotki podczas mistrzostw Rosji[29].

W 1984 wystartował na zawodach Przyjaźń-84, na których zajął 5. miejsce na 110 m ppł z czasem 13,76 s[30]. W 1986 zajął 6. miejsce w biegu na 110 m ppł na igrzyskach Dobrej Woli z czasem 13,50 s[31][32]. W 1993 wygrał zawody na 110 m ppł na igrzyskach bałtyckich z czasem 13,48 s[33].

25 lutego 1989 ustanowił halowy rekord Europy na 60 m ppł, uzyskując czas 7,42 s, ale dzień później został on pobity o 0,01 s przez Colina Jacksona[2][4][34][35].

Reprezentował klub Dinamo[4]. W trakcie kariery jego trenerami byli Viktorija Gekiša, Jānis Gailišs, Imants Liepinš, Viktors Mjasņikovs i Valentīns Voinovs[4].

Ustanowił 13 rekordów Łotwy[4].

W 2002 zakończył karierę[36].

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Na stadionie
W hali

Działalność po zakończeniu kariery sportowej[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery sportowej Kazanovs wyjechał do Hiszpanii. Początkowo pracował tam przy wycince drzew, a następnie założył firmę budowlaną, którą prowadził wraz z ojcem – do jego śmierci w 2008. Następnie zaczął sam prowadzić przedsiębiorstwo[36]. W międzyczasie był przez pewien czas trenerem[5]. Odpowiadał również za przygotowanie fizyczne piłkarzy klubu Girona FC[41][42].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma żonę Oksanę[43] i dwie córki – Laurę[5] i Aleksandrę[43]. Pasjonuje się zbieraniem monet[43]. Ma także siostrę[44].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 został Zasłużonym Mistrzem Sportu ZSRR.

W 1996 został wybrany najlepszym sportowcem Dyneburga[43].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według innych źródeł urodził się 29 września[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Latvijas enciklopēdija. T. 3: I-La. Ryga: Valērija Belokoņa izdevniecība, 2005, s. 357-358. ISBN 9984-9482-3-4. (łot.)
  2. a b c d 7th IAAF World Championships in Athletics - IAAF Statistics Handbook Seville 1999. 1999, s. 606.
  3. Dainis Āzens. Ģimenes padarīšana. „Sporta Avīze”. 29, s. 38-41, 2011-07-19. SIA "Mediju nams". ISSN 1691-0451 (łot.). 
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Igors Kazanovs (łot.). olimpiade.lv. [dostęp 2013-12-20].
  5. a b c Władimir Iwanow: Игорь Казанов: «Медали и титулы... Это было в другой жизни». Часть II (ros.). vesti.lv, 2010-11-12. [dostęp 2014-01-31].
  6. European Indoor Championships (Men) (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  7. Michael Janofsky: Track and Field; Foster Speeds to Hurdles Title (ang.). nytimes.com, 1991-03-10. [dostęp 2014-02-27].
  8. a b IAAF World Indoor Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  9. European Cup A Final and Super League (Men) (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  10. Männer 60 Meter Hürden – Semifinale (niem.). W: 16. Hallen-Europameisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  11. Männer 60 Meter Hürden – Vorläufe (niem.). W: 20. Hallen-Europameisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  12. Männer 60 Meter Hürden – Finale (niem.). W: 4. Hallenweltmeisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  13. Männer 60 Meter Hürden – Semifinale (niem.). W: 23. Hallen-Europameisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  14. Männer 60 Meter Hürden – Vorläufe (niem.). W: 5. Hallenweltmeisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  15. Männer 60 Meter Hürden – Vorläufe (niem.). W: 6. Hallenweltmeisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  16. Männer 60 Meter Hürden – Vorläufe (niem.). W: 7. Hallenweltmeisterschaften [on-line]. maik-richter.de. [dostęp 2014-01-31].
  17. Athletics at the 1992 Barcelona Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Semi-Finals (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  18. Athletics at the 1992 Barcelona Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Round One (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  19. Athletics at the 1992 Barcelona Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Quarter-Finals (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  20. Athletics at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Semi-Finals (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  21. Athletics at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Round One (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  22. Athletics at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's 110 metres Hurdles Quarter-Finals (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-12-20].
  23. World Top Perfomers 1980-2006: Men (Indoor), gbrathletics.com [dostęp 2014-04-06] (ang.).
  24. Бег 60 м с барьерами (ros.). W: Победители чемпионатов СССР в помещении [on-line]. mosathletics.ru. [dostęp 2014-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-31)].
  25. Soviet Indoor Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  26. Soviet Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 28 lutego 2014].
  27. Latvian Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  28. a b Latvian Indoor Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2015-11-06].
  29. Russian Championships (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 6 kwietnia 2014].
  30. Jacek Żemantowski. Moskwa '84. „Lekkoatletyka”. 10, s. 5-12, 1984 (pol.). 
  31. 110m hurdles (ang.). W: Athletics – Goodwill Games 1986 [on-line]. goodwillgames.com. [dostęp 2014-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-06)].
  32. Goodwill Games Summaries. „Schenectady Gazette”, s. 32, 1986-07-07 (ang.). 
  33. Baltic Sea Games (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 2014-02-27].
  34. Statistics Handbook - Torino 2009, European Athletics, s. 262 [dostęp 2014-04-06] (ang.).
  35. Andris Staģis: Latvijas vieglatlēti olimpiskajos 100 gados. RaKa, 1998, s. 193-194, seria: Sports ap mums. ISBN 978-9984-558-65-3. (łot.)
  36. a b Władimir Iwanow: Четырехкратный чемпион Европы Игорь Казанов: «Моя строительная фирма занимается... разрушением» (ros.). vesti.lv, 2010-09-07. [dostęp 2014-01-31].
  37. a b Igors Kazanovs (ang.). iaaf.org. [dostęp 2013-12-20].
  38. 7th IAAF World Championships in Athletics - IAAF Statistics Handbook Seville 1999. 1999, s. 367.
  39. a b c Igors Kazanovs (Latvia) (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2014-02-28].
  40. Latvijas rekordi sacensībās telpās (łot.). lat-athletics.lv. [dostęp 2014-04-05].
  41. Jordi Danés: La destitució del preparador físic va planar per Montilivi (kat.). elpuntavui.cat, 2011-12-06. [dostęp 2014-02-27].
  42. Jordi Danés: Els timoners (kat.). el9.cat, 2013-08-28. [dostęp 2014-02-27].
  43. a b c d Ieva Puke: Казанов наслаждается барьерами (ros.). siin.ee, 1998-03-17. [dostęp 2014-01-31].
  44. Władimir Iwanow: Игорь Казанов: «Сидел в Испании без работы по полгода. Ну и что? Не пропал же». Часть I (ros.). vesti.lv, 2010-11-12. [dostęp 2014-01-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]