Ildebrando Antoniutti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ildebrando Antoniutti
Kardynał biskup
Ilustracja
Herb Ildebrando Antoniutti In lumine tuo
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1898
Nimis
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1974
Bolonia
prefekt Kongregacji Zakonów
Okres sprawowania 1963 – 1973
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 5 grudnia 1920
Nominacja biskupia 19 maja 1936
Sakra biskupia 29 czerwca 1936
Kreacja kardynalska 19 marca 1962
Jan XXIII
Kościół tytularny S. Sebstiani ad Catacumbas
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 czerwca 1936
Konsekrator Pietro Fumasoni Biondi
Współkonsekratorzy Antonio Anastasio Rossi
Celso Benigno Luigi Costantini

Ildebrando Antoniutti (ur. 3 sierpnia 1898 w Nimis, archidiecezja Udine, zm. 1 sierpnia 1974 koło Bolonii) - włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał.

Studiował w seminarium w Udine oraz w Seminarium Papieskim w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 5 grudnia 1920. W latach 1921-1927 był wykładowcą seminarium w Udine oraz sekretarzem arcybiskupa Udine. Od 1927 w służbie dyplomatycznej Watykanu; był sekretarzem delegatury apostolskiej w Chinach, audytorem tej delegatury oraz nuncjatury w Portugalii. 24 września 1931 otrzymał tytuł honorowego szambelana papieskiego.

19 maja 1936 został mianowany arcybiskupem tytularnym Sinnada di Frigia i wyznaczony na delegata apostolskiego w Albanii; sakry biskupiej udzielił mu 29 czerwca 1936 w Rzymie kardynał Pietro Fumasoni Biondi, prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. W lipcu 1937 Antoniutti został mianowany specjalnym wysłannikiem papieskim w Hiszpanii, w związku z trwającą tam wojną domową.

Od lipca 1938 do października 1953 delegat apostolski w Kanadzie i Nowej Fundlandii; 1953-1963 nuncjusz w Hiszpanii.

19 marca 1962 został kreowany przez papieża Jana XXIII kardynałem, otrzymał tytuł prezbitera S. Sebstiani ad Catacumbas. Brał udział w obradach soboru watykańskiego II, a także w konklawe 1963 po śmierci papieża Jana. 26 lipca 1963 został mianowany prefektem Kongregacji Zakonów.

Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów (1967, 1969, 1971); we wrześniu 1973 zrezygnował z funkcji prefekta Kongregacji, został jednocześnie promowany na kardynała-biskupa i otrzymał diecezję kardynalską Velletri.

Zginął w wypadku samochodowym, został pochowany w kościele parafialnym w rodzinnym Nimis.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]