Imielin (Warszawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Imielin
Osiedle Warszawy
Ilustracja
Zabudowa Imielina w rejonie ul. Indiry Gandhi
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Dzielnica Ursynów
W granicach Warszawy 14 maja 1951[1]
Położenie na mapie dzielnicy
Położenie na mapie
Portal Portal Polska

Imielin – część warszawskiego Ursynowa położona w centralnej części dzielnicy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie nazwa Imielin odnosiła się do wsi położonej w pobliżu traktu do Piaseczna, obecnej ulicy Puławskiej, zwanej również Jamielinem, Jemielinem i Imielino.

Pierwsze wzmianki o wsi Jamielino pochodzą z 1430 roku. W 1445 roku otrzymała ona prawo chełmińskie od księcia Bolesława IV[2]. W XVI wieku Imielin stanowił własność rodu Służewieckich[2]. Wg rejestrów podatkowych z XVI w., w najlepszym okresie tereny należące do wsi liczyły 5 łanów (ok. 85 ha). Wieś szlachecka Jemielinek w 1580 znajdowała się w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[3].

W XVII wieku wieś przeszła na własność Jakuba Hieronima Rozdrażewskiego, wojewody inowrocławskiego - było wówczas w niej około 8-11 domów.

W końcu XVIII wieku Imielin należał do podczaszego warszawskiego Grabowskiego i wraz z Wyczółkami tworzył wspólną własność[2]. Obie wsie liczyły wtedy łącznie 35 domów[2].

W XIX wieku na gruntach należących do Imielina i Wyczółek powstały nowe wsie i folwarki Grabowo (dziś Grabów), Grabówek, Krasnowola i Ludwinowo (Ludwinów)[2]. W 1864 roku, po uwłaszczeniu chłopów, powstało w Imielinie 21 gospodarstw włościańskich, a Imielin wraz z pobliskimi wsiami został włączony do nowo powstałej gminy Falenty[2].

Spis ludności z 1905 odnotował na terenie Imielina 23 domy[2]. Kolejne spisy po odzyskaniu niepodległości w 1921 i 1923 roku odnotowały odpowiednio 296 i 211 mieszkańców[2].

W 1951, podobnie jak inne podwarszawskie wsie i osady, Imielin znalazł się w granicach administracyjnych Warszawy[2]. Na początku lat 80. XX wieku na należących do wsi gruntach zaczęto budować pierwsze bloki Ursynowa[2]. Z czasem nazwa wsi przeszła w całości na nowo powstałe osiedle.

W odróżnieniu od innych ursynowskich osiedli zabudowę Imielina stanowiły nie tylko bloki z tzw. wielkiej płyty, ale również bloki wykonane w zmodyfikowanej technologii „ramy-h”[4] (w wariancie w którym słupy zastąpiono prefabrykowanymi ścianami nośnymi, a wypełnienie wykonano z bloczków gazobetonowych lub pustaków ceramicznych). W latach 90. XX wieku ściany szczytowe obydwu typów budynków częściowo ocieplono styropianem. W pierwszej dekadzie XXI wieku wykonano nowe ocieplenia i elewacje wszystkich budynków ujednolicając tym samym wygląd osiedla.

Obecnie obok budownictwa z lat 80. XX wieku zaczynają się pojawiać nowoczesne zespoły budynków. Niektóre z nich są dodatkowo strzeżone. Kilka z takich zespołów budynków, zbudowanych w drugiej połowie lat 90. XX wieku i na początku XXI wieku, znajduje się przy ulicy rtm. W. Pileckiego w pobliżu Centrum Onkologii. Powstały także nowe bloki przy alei KEN w ramach zabudowy okolicy metra, ulicy Dereniowej i ulicy Indiry Gandhi.

Pod koniec lat 90. XX wieku na terenie obecnego Starego Imielina rozpoczął się boom budowlany. Na dawnych polach uprawnych wybudowane zostały osiedla szeregowców i budynków wielorodzinnych.

Na dzisiejszy Imielin składają się dwa obszary MSI - Stary Imielin (w całości) oraz część Ursynów-Centrum. Nazwę Imielin nosi także stacja linii M1 warszawskiego metra.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r. w sprawie zmiany granic miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 1951 r. nr 27, poz. 199).
  2. a b c d e f g h i j Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 275. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 260
  4. Które bloki to rama H. [dostęp 2015-08-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Małcużyński: Rozwój terytorjalny miasta Warszawy. Warszawa: Wyd. z zapomogi kasy dla osób, pracujących na polu naukowem im. J. Mianowskiego, 1900.
  • Marta Piber: Służew średniowieczny: dzieje parafii i wsi Służew w ziemi warszawskiej. Warszawa: Towarzystwo Naukowe Warszawskie, 2001. ISBN 83-907328-5-8.
  • Encyklopedia Warszawy. Bartłomiej Kaczorowski (red. prowadzący). Warszawa: PWN, 1994. ISBN 83-01-08836-2.
  • Encyklopedia Warszawy. Bartłomiej Kaczorowski (red. prowadzący). T. Suplement '96. Warszawa: PWN, 1996. ISBN 83-01-12057-6.
  • Encyklopedia Warszawy. Stanisław Herbst (przewodn. komitetu red.). Warszawa: PWN, 1975.