Imprinter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Imprinter – urządzenie służące do ręcznej akceptacji tłoczonych kart bankowych. Zwane są również żelazkami bądź ręcznymi powielaczami. Obecnie prawie całkiem zastąpione przez nowocześniejsze urządzenia elektroniczne, wykorzystywane w sytuacjach awaryjnych.

Imprinter nie ma żadnego połączenia z bankiem, a ewentualnej autoryzacji akceptant karty może dokonać tylko telefonicznie, również telefonicznie przesyłane jest zestawienie transakcji z takiego "terminala" do banku. Z tego powodu wykorzystanie imprintera i wypukłej karty jest bardzo podobne do płacenia czekiem bankowym.

Zasada działania polega na wykonaniu odcisku karty na specjalnym blankiecie (rodzaj papieru samokopiującego) w kilku egzemplarzach. Karta płatnicza musi być wypukła, aby dane na niej wytłoczone mogły zostać odwzorowane na blankiecie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]