In My Time of Dyin'

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
In My Time of Dyin'
Utwór Boba Dylana
z albumu Bob Dylan
Wydany 19 marca 1962
Nagrywany 20 listopada 1961
Gatunek Folk
Długość 2:37
Twórca anonimowy, Bob Dylan
Producent John Hammond
Wydawnictwo Columbia Records

In My Time of Dyin’” – tradycyjny, anonimowy utwór, rodzaj „bluesa gospelowego”, nagrany przez Boba Dylana na jego pierwszym albumie Bob Dylan w listopadzie 1961. Inne znane tytuły: „In My Dying Room”, „Jesus Is Making Up My Dying Bed”, „Jesus Goin' to Make Up My Dying Bed”, „Jesus Gonna Make Up My Dying Bed”, „Jesus Is a Dying-Bed Maker” i „Well, Well”.

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten zawsze cieszył się sporą popularnością, czego dowodem jest to, że pojawiał się wśród najwcześniej nagrywanych pieśni.

  • 3 grudnia 1927, na pierwszej swojej sesji nagraniowej, nagrał go Blind Willie Johnson jako „Jesus Make Up My Dying Bed”.
  • W tym samym roku nagrał go kwartet gospelowy Thankful Quartet.
  • W październiku 1929 został nagrany przez Charleya Pattona, pod dziwnym tytułem „Jesus Is a Dying-Bed Maker”.
  • 15 sierpnia 1933 nagrał go po raz pierwszy Josh White (pod pseudonimem „Singing Christian”) jako „Jesus Gonna Make Up My Dying Bed”.
  • Dock Reed nagrał go w 1951.
  • W 1955 został nagrany powtórnie w Nowym Jorku przez Josha White’a jako „Jesus Gonna Make Up My Dying Bed”.

Wersje Boba Dylana[edytuj | edytuj kod]

Robert Shelton w swoim tekście z okładki do albumu przypuszcza, że Dylan mógł posłużyć się zarówno wersją (wersjami) Josha White’a jak i Docka Reeda. Jednak dokładne wsłuchanie się w grę i śpiew Dylana może skłonić do uznania za wzór wersji Blind Williego Johnsona. Dylan mógł się z nią zapoznać na wydanej w 1952 Anthology of American Folk Music Harry’ego Smitha (została ona wznowiona w 1997).

Niezależnie od tego jak było faktycznie, Josh White po wysłuchaniu wersji Dylana zaaprobował ją całkowicie mówiąc: Ten chłopak naprawdę wie co robi!

W tym okresie Dylan studiował muzykę bluesmana Roberta Johnsona oraz piosenkarza z Południa Richarda „Rabbita” Browna (który zyskał sławę w Nowym Orleanie). Echa techniki Johnsona można zauważyć w interpretacji tego utworu przez Dylana.

Muzyk zastosował tu dawny modalny styl strojenia, nie posługując się prawie progresją akordów, tylko użył techniki ślizgowej (ang. slide) wykorzystując w tym celu nakrętkę szminki do ust jego ówczesnej dziewczyny Suze Rotolo. Nadał utworowi dawne brzmienie, które różni się znacznie od wersji zarówno White’a jak i Reeda. Również śpiew Dylana, mającego wtedy 21 lat, jest nośnikiem wysoce emocjonalnych treści, które zawiera ten utwór o śmierci.

Z tego co wiadomo do tej pory, Dylan nigdy nie wykonał tego utworu na żadnym znanym koncercie.

Wersje innych wykonawców[edytuj | edytuj kod]

Wersja Led Zeppelin[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: In My Time of Dying.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ​ISBN 1-84449-095-5​.
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ​ISBN 0-312-13439-8​.
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ​ISBN 0-8230-7974-0​.
  • Chris Welch, Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song, New York, NY: Thunder's Mouth Press, 1998, ISBN 1-56025-818-7, OCLC 41649793.
  • Dave Lewis, The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin, Chris Charlesworth, London: Omnibus Press, 1994, ISBN 0-7119-3528-9, OCLC 31624724.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]