Inflacja galopująca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Inflacja galopująca – znaczny wzrost przeciętnego poziomu cen w gospodarce sięgający do kilkudziesięciu procent w skali roku[1]. W gospodarce, w której występuje inflacja galopująca, ochrona rzeczywistej siły nabywczej pieniądza jest bardzo utrudniona (podstawowe instrumenty na rynku finansowym oferują mniejsze oprocentowanie niż wynosi inflacja).

Realna stopa procentowa jest mocno ujemna, co powoduje niechęć do lokowania oszczędności na lokatach, skłania natomiast do inwestycji spekulacyjnie atrakcyjnych, na przykład w walutach obcych, i zachęca do zaciągania kredytu na możliwie długi termin przy stałej stopie procentowej.

Przy inflacji galopującej (w odróżnieniu od hiperinflacji) nie dochodzi do całkowitej utraty zaufania do waluty krajowej – jest możliwe zmniejszenie inflacji przy wykorzystaniu narzędzia polityki pieniężnej bez konieczności zmiany waluty.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W literaturze przedmiotu nie istnieją jednoznacznie określone przedziały inflacji galopującej. Najczęściej przytaczana wielkość to od 10 do 50%.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon polityki gospodarczej. Urszula Kalina-Prasznic (red.). Kraków: Oficyna Ekonomiczna, 2005, s. 89. ISBN 83-89355-61-2.
  • Elementarne zagadnienia ekonomii. Roman Milewski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002.