Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samolot PZL-130 OrlikTM Nr 006 przed wejściem do Instytutu

Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych (ITWL) – jednostka badawczo-rozwojowa nadzorowana przez Ministra Obrony Narodowej właściwa w sprawach naukowo-badawczego wspomagania eksploatacji techniki lotniczej.

Siedziba główna Instytutu znajduje się w Warszawie przy ul. Księcia Bolesława 6. Pracownia Cieczy Roboczych ITWL znajduje się przy ul. Kolskiej 13, a Pracownia Paliw Płynnych przy ul. Ostroroga 35a[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W dniu 27 lipca 1950 roku Minister Obrony Narodowej wydał rozkaz organizacyjny Nr 079/Org., w którym nakazał szefowi Oddziału VIII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego sformowanć Grupę Organizacyjno-Przygotowawczą Lotniczej Stacji Badawczej. Kierownikiem grupy został radziecki oficer major magister inżynier Borys Mołczaniuk[2].

Na mocy rozkazu Nr 18/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 czerwca 1953 roku został powołany „Instytut Naukowo-Badawczy Wojsk Lotniczych”[3].

Na podstawie zarządzenia Nr 013/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 września 1958 roku Instytut Naukowo-Badawczy Wojsk Lotniczych został przeformowany w Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych.

Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych jest kontynuatorem wojskowych jednostek badawczo rozwojowych działających od 1918 roku w branży lotniczej. Za swoją działalność Instytut został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy, trzykrotnie medalem ministra obrony narodowej „Za osiągnięcia w służbie wojskowej”, dwukrotnie „Ikarem”, medalem „Zasłużony dla lotnictwa”, „Za zasługi dla wojsk OPK” oraz odznaką „Racjonalizator wojskowy”[4].

Zadania[edytuj | edytuj kod]

ITWL zajmuje się problematyką bezpieczeństwa lotów maszyn wojskowych, badaniami samolotów i śmigłowców, a także sprzętu okołolotniczego, oraz szeroko pojętymi pracami naukowymi związanymi z lotnictwem wojskowym. Instytut ma uprawnienia do nadawania stopnia naukowego - doktora nauk technicznych w specjalności budowa i eksploatacja maszyn. Ponadto posiada akredytowane laboratoria badawcze, certyfikaty zarządzania jakością, koncesje na obrót i wytwarzanie broni i amunicji, a także technologii i wyrobów o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym.

Instytut dysponuje bardzo nowoczesną i unikalną aparaturą kontrolno-pomiarową, jak również wysoko wyspecjalizowanym personelem.

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przed budynkami ITWL stoi samolot PZL-130 Orlik o numerze bocznym 006, przy drugiej bramie znajduje się cel holowany Gacek.
  • Instytut posiada również samolot PZL I-22 Iryda o numerze bocznym 301 (samolot ten jest całkowicie sprawny, lecz nie może latać ze względu na brak niezbędnych pozwoleń), a także dwa samoloty PZL TS-11 Iskra.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane Instytutu. W: Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych [on-line]. itwl.pl. [dostęp 2018-11-29].
  2. Tadeusz Kmiecik, Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962 ..., s. 159.
  3. Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980. Warszawa: 1989, s. 79.
  4. Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980. Warszawa: 1989, s. 84.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kmiecik, Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962. Organizacja, szkolenie i problemy kadrowe, Agencja Wydawnicza ULMAK, Pruszków 2002, ​ISBN 83-87226-29-7​.
  • Czesław Krzemiński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1980: zarys dziejów. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989, s. 78-84. ISBN 83-206-0782-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]