Internationale Ferienkurse für Neue Musik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Internationale Ferienkurse für Neue Musik[1] (Darmsztadzkie Międzynarodowe Letnie Kursy Nowej Muzyki) – zainicjowane w 1946 roku przez Wolfganga Steinecke kursy zawierające w swoim programie zarówno nauczanie kompozycji jak i interpretacji muzyki, a także premiery nowych prac.

Odbywały się one w Darmstadt, corocznie do 1970 i co drugi rok w latach późniejszych. Po śmierci Steineckego w 1961, kursy te były prowadzone przez Ernsta Thomasa (1962-81), Friedricha Hommela (1981-94), Solfa Schaefera (1995-2009) oraz Thomasa Schäfera (2009-). Dzięki tym kursom, Darmstadt stał się głównym centrum muzyki współczesnej, szczególnie dla kompozytorów niemieckich.

Wśród wielu wykładowców, którzy się tam zjawiali, są takie nazwiska jak: Theodor Adorno, Milton Babbitt, Luciano Berio, Pierre Boulez, John Cage, Christoph Caskel, Heiko Daxl, Morton Feldman, Brian Ferneyhough, Wolfgang Fortner, Severino Gazzelloni, Alois Hába, Hermann Heiss, Hans Werner Henze, Lejaren Hiller, Nicolas Hodges, Mauricio Kagel, Rudolf Kolisch, Aloys Kontarsky, Ernst Křenek, René Leibowitz, Liza Lim, Josef Rufer, György Ligeti, Bruno Maderna, Olivier Messiaen, Luigi Nono, Siegfried Palm, Wolfgang Rihm, Hermann Scherchen, Peter Stadlen, Eduard Steuermann, Leonard Stein, Karlheinz Stockhausen, Hans Heinz Stuckenschmidt, David Tudor, Edgar Varèse, Friedrich Wildgans oraz Iannis Xenakis.

W późnych latach 50. oraz wczesnych latach 60., kursy były zagrożone przez brak zainteresowania ze strony niektórych z ich fanatycznych zwolenników jakąkolwiek muzyką, która nie zgadzała się z bezkompromisowo współczesnymi poglądami Pierre'a Bouleza - "służalczość ortodoksyjnej kliki i sekty", w słowach dr Kurta Honolki. Dominacja stronników Bouleza oraz tworzenie się w ramach darmsztadzkich kursów pewnego rodzaju nowego, niepowtarzalnego stylu doprowadziły do narodzenia się określenia szkoła darmsztadzka (po raz pierwszy użytego przez Luigiego Nonę by opisać serialistyczną muzykę pisaną w tym czasie przez niego samego i innych kompozytorów, jak Boulez, Maderna, Stockhausen, Berio czy Pousseur) jako terminu pejoratywnego, określającego "matematyczną", opartą na zasadach muzykę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Internationale Ferienkurse für Neue Musik (niem.). Internationales Musikinstitut Darmstadt. [dostęp 5 czerwca 2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cichy, Daniel: Internationale Ferienkurse für Neue Musik w Darmstadcie. Dzieje, rola i znaczenie w myśli teoretycznej, praktyce kompozytorskiej i życiu muzycznym drugiej połowy XX wieku. Kraków, Musica Iagellonica 2009
  • Attinello, Paul, Christopher Fox oraz Martin Iddon (ed.). 2007. Other Darmstadts. Contemporary Music Review 26, nr 1 [wydanie tematyczne].
  • Boehmer, Konrad. 1987. “The Sanctification of Misapprehension into a Doctrine: Darmstadt Epigones and Xenophobes”. (wyd. ang.) Key Notes 24:43–47.
  • Borio, Gianmario oraz Hermann Danuser. 1997. Im Zenit der Moderne. Die Internationalen Ferienkurse für Neue Musik Darmstadt 1946-1966. Geschichte und Dokumentation. 4 wyd. Rombach Wissenschaft: Reihe Musicae 2. Freiburg im Breisgau: Rombach. ​ISBN 3-7930-9138-4
  • Donin, Nicolas oraz Jonathan Goldman. 2005. Souvenirs de Darmstadt: Retour sur la musique contemporaine du dernier demi-siècle Circuit 15, nr 3 [wydanie tematyczne].
  • Döring, Gerd. 2008. "Experimentelle Klangbastler: 44. Internationale Ferienkurse für Neue Musik in Darmstadt". Allgemeine Zeitung (25 lipca).
  • Nono, Luigi. 1975. Texte, Studien zu seiner Musik. Ed. J. Stenzla. Zurych i Fryburg Bryzgowijski: Atlantis.
  • Thomas, Ernst oraz Wilhelm Schlüter. 2001. "Darmstadt". The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. S. Sadie oraz J. Tyrrell. Londyn: Macmillan.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]