Irena Kanabus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Kanabus
z domu Budzilewicz
Data i miejsce urodzenia 20 października 1911
Kijów
Data i miejsce śmierci 15 września 1994
Warszawa
Zawód, zajęcie lekarz pediatra
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor nauk medycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Włodzimierz i Helena z Landów
Małżeństwo Feliks Kanabus
Odznaczenia
Sprawiedliwy wśród Narodów Świata

Irena Kanabus z domu Budzilewicz (ur. 20 października 1911 w Kijowie, zm. 15 września 1994 Warszawie) − polska lekarka, profesor nauk medycznych[1], Sprawiedliwa wśród Narodów Świata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Irena Budzilewicz urodziła się 20 października 1910 roku w Kijowie, była córką adwokata Włodzimierza i pediatry Heleny z Landów. W dzieciństwie zmarł jej ojciec, a matka zdecydowała się wyjechać z Ukrainy. W 1925 roku rodzina przyjechała do Warszawy. Budzilewicz ukończyła gimnazjum im. Słowackiego w Warszawie[2] i podjęła w latach 1931−1937 studia na kierunku lekarskim na Uniwersytecie Warszawskim[3], podczas których poznała przyszłego męża, Feliksa Kanabusa, z którym wzięła ślub w 1936 roku. Specjalizowała się w chorobach nowotworowych krwi u dzieci[2].

Jeszcze w czasie studiów jej mąż publicznie występował przeciwko antysemityzmowi (getto ławkowe). Para miała też wśród przyjaciół wielu Żydów[4]. Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej Kanabusowie udzielali pomocy znajomym Żydom. Gdy jej mąż otrzymał prośbę o przeprowadzenie zabiegu rekonstrukcji napletka, ukrywającego obrzezanie, Irena Kanabus asystowała mężowi w wielu zabiegach. W tym celu już w czasie okupacji zdobyła wiedzę z zakresu anestezjologii[2].

Podczas powstania warszawskiego prowadziła szpital powstańczy na ul. Śliskiej[2][5]. Po upadku powstania opuściła miasto z ludnością cywilną[6]. Rodzina trafiła do Bukowiny Tatrzańskiej, a następnie do Krakowa, po czym w połowie 1946 roku wróciła do Warszawy. Po wojnie pracowała w Klinice Dziecięcej przy ul. Litewskiej w Warszawie do emerytury (1981)[2].

W latach 50. rozwiodła się z mężem, ale pozostała z nim w dobrych stosunkach[4]. 18 października 1995 roku została pośmiertnie odznaczona medalem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata, jej mąż otrzymała tytuł w 1965 roku[2].

Zmarła 15 września 1994 roku w Warszawie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Kanabus w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. a b c d e f g Rodzina Kanabusów (pol.). Muzeum Historii Żydów Polskich. [dostęp 2014-10-13].
  3. Ludwika Tarłowska. Wspomnienie: Irena Kanabus. „Gazeta Stołeczna”. 216/1999, s. 17, 1999-09-15. Agora SA (pol.). 
  4. a b Aleksandra Jerzmanowska. Lekarze czasów zagłady. „Ale Historia”. 38/2014 (140), s. 6−7, 2014-09-22. Agora SA (pol.). 
  5. Irena Kanabus (pol.). Medycy Powstania Warszawskiego. [dostęp 2014-10-13].
  6. Powstańcze Biogramy: Irena Kanabus (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2014-10-13].