Irena Zarzycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Zarzycka
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1900
Łódź
Data i miejsce śmierci 26 maja 1993
Ożarów Mazowiecki
Narodowość Polka
Język polski
Alma Mater Wolna Wszechnica Polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła

Dzikuska

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Irena Zarzycka (z domu Hoeck) (ur. 5 maja 1900 w Łodzi, zm. 26 maja 1993 w Ożarowie Mazowieckim) – polska pisarka, autorka popularnych romansów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1920 ukończyła szkołę średnią w Pabianicach, a w latach 1920–1925 studiowała humanistykę na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Młodość spędzoną w Pabianicach opisała w autobiografii Panna Irka. Jej powieści przed wojną były bestsellerami – np. debiutancka Dzikuska miała do 1939 siedem wydań i została zekranizowana[1].

Przestała tworzyć po doświadczeniach II wojny światowej, w której straciła męża i syna. Do 1953 pracowała jako nauczycielka w Ożarowie Mazowieckim. Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Pochowana na Cmentarzu Żbikowskim w Pruszkowie.

Wszystkie jej utwory w 1951 objęto zapisem cenzury w Polsce, ze skutkiem natychmiastowego wycofania z bibliotek[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Dzikuska (1927)
  • Jawnogrzesznica (1928)
  • Ślubne pantofelki (1928)
  • Okruch zaklętego zwierciadła (1929)
  • Chłopiec z dalekiej ojczyzny (1929)
  • Kwiat jabłoni (1929)
  • Córka wichru (1930)
  • Panna Irka (1930)
  • Kłamstwo (1931)
  • Tabor (1931)
  • Królewski lot (1933)
  • Wieczna młodość (1933)
  • Wschody i zachody (1934)
  • Pod wiatr (1934)
  • Pałac śród gór (1935)
  • Muszla (1935)
  • Samotnicy (1937)
  • Sześć bajek wybranych (1946), zbiór wierszy dla dzieci

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławomir Saładaj: Zarzycka – królowa romansów. Urząd Miasta Pabianice.
  2. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 46.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Wzorek: Twórczość Ireny Zarzyckiej. Kielce: Wydawnictwo Akademii Świętokrzyskiej, 2004