Ireneusz Zbiciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ireneusz Zbiciński
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1953
Łódź
Profesor nauk technicznych
Specjalność: inżynieria chemiczna i procesowa, ochrona środowiska
Alma Mater Politechnika Łódzka
Doktorat 1981
Politechnika Łódzka
Habilitacja 1995
Politechnika Warszawska
Profesura 30 listopada 2001
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Łódzka
Stanowisko profesor zwyczajny
Prorektor
Okres spraw. 2005–2012
2016–2020
Dziekan
Wydział Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska PŁ
Okres spraw. 2012–2016
Poprzednik Stanisław Ledakowicz
Następca Piotr Kazimierski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Ireneusz Zbiciński (ur. 16 kwietnia 1953 w Łodzi) – polski naukowiec, specjalista w zakresie inżynierii chemicznej i procesowej, profesor nauk technicznych, profesor zwyczajny Politechniki Łódzkiej, prorektor tej uczelni (2005–2012 i 2016–2020).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończył studia z zakresu inżynierii chemicznej na Politechnice Łódzkiej, tam też doktoryzował się w 1981. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1995 na Wydziale Inżynierii Chemicznej i Procesowej Politechniki Warszawskiej w oparciu o pracę Modelowanie i weryfikacja wymiany pędu, ciepła i masy w strefie atomizacji. Tytuł naukowy profesora nauk technicznych otrzymał 30 listopada 2001[1].

Zawodowo związany z Politechniką Łódzką, na której doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego (2004)[2]. Na uczelni tej kierował Katedrą Procesów Cieplnych i Dyfuzyjnych oraz Katedrą Inżynierii Środowiska[1]. W latach 2002–2005 był prodziekanem Wydziału Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska, później sprawował funkcję prorektora do spraw studenckich (2005–2008) oraz do spraw nauki (2008–2012). W kadencji 2012–2016 był dziekanem Wydziału Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska[2]. W kadencji 2016–2020 ponownie został wybrany na prorektora Politechniki Łódzkiej do spraw nauki.

Specjalizuje się w inżynierii chemicznej i procesowej oraz inżynierii środowiska[2]. Opublikował ponad 160 prac[3], wypromował 14 doktorów nauk technicznych. Został członkiem Komitetu Inżynierii Chemicznej i Procesowej Polskiej Akademii Nauk[1] oraz Baltic University Board[2].

W 2010 otrzymał międzynarodową nagrodę Qilu Friendship Award za wkład w rozwój ekonomiczny i socjalny prowincji Szantung[2].

W 2013, za wybitne osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej i działalności dydaktycznej, za zasługi na rzecz rozwoju nauki, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. Wyróżniony także Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2003)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ireneusz Zbiciński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-11-11].
  2. a b c d e Prof. dr hab. Ireneusz Zbiciński. staff.wipos.p.lodz.pl. [dostęp 2018-11-11].
  3. a b Krzysztof Pikoń, Agnieszka Sokołowska, Krystyna Pikoń: Złota księga nauk technicznych 2011. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2011, s. 471. ISBN 978-83-930922-2-2.
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 września 2013 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2014 r. poz. 314).