Isabelle Charest

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Isabelle Charest
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1971
Rimouski
Dyscypliny short track
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
srebro Lillehammer 1994 short track
sztafeta 3000 m
brąz Nagano 1998 short track
sztafeta 3000 m
brąz Salt Lake City 2002 short track
sztafeta 3000 m
Mistrzostwa świata
Złoto Pekin 1993 sztafeta
Złoto Guildford 1994 sztafeta
Złoto Nagano 1997 sztafeta
Srebro Haga 1996 500 m
Srebro Pekin 1993 500 m
Srebro Gjøvik 1995 500 m
Złoto Nagano 1997 500 m
Brąz Haga 1996 1000 m
Brąz Haga 1996 wielobój
Brąz Sheffield 2000 sztafeta
Drużynowe mistrzostwa świata
Złoto Cambridge 1994 druż.
Srebro Seul 1997 druż.
Srebro St. Louis 1999 druż.
Brąz Zoetermeer 1995 druż.
Brąz Bormio 1998 druż.

Isabelle Charest (ur. 3 stycznia 1971 w Rimouski[1]) – kanadyjska łyżwiarka szybka specjalizująca się w short tracku, trzykrotna medalistka olimpijska, dziesięciokrotna medalistka mistrzostw świata, polityk.

Trzykrotnie uczestniczyła w zimowych igrzyskach olimpijskich[1]. Na igrzyskach w Lillehammer zdobyła srebrny medal w sztafecie na 3000 m, występując wraz z Christine Boudrias, Sylvie Daigle i Nathalie Lambert. Ponadto uplasowała się na szóstym miejscu w biegu indywidualnym na dystansie 1000 m i na siódmym miejscu na 500 m[2]. Na igrzyskach w Nagano ponownie stanęła na podium olimpijskim w rywalizacji sztafet, tym razem wraz z nią wystartowały Christine Boudrias, Annie Perreault i Tania Vicent. Zawodniczki zdobyły brązowy medal olimpijski. Charest zajęła ponadto dwukrotnie siódme miejsca indywidualnie – w biegach na 500 i 1000 m[3]. Cztery lata później w Salt Lake City reprezentantki Kanady ponownie wywalczyły brązowy medal, wraz z Charest wystąpiły Marie-Ève Drolet, Amélie Goulet-Nadon, Alanna Kraus i Tania Vicent. Charest na tych igrzyskach wzięła udział w jeszcze jednej konkurencji – w biegu na 500 m zajęła czwartą pozycję[4].

Siedmiokrotnie uczestniczyła w mistrzostwach świata, dziesięć razy stanęła na podium zawodów tej rangi. W 1993 roku w Pekinie zdobyła złoty medal w sztafecie i srebrny w biegu na 500 m, w 1994 roku w Guildford ponownie została mistrzynią w sztafecie, w 1995 roku w Gjøvik zdobyła srebro na 500 m, w 1996 roku w Hadze triumfowała na 500 m oraz zdobyła brązowe medale na 1000 m i w wieloboju, w 1997 roku w Nagano zdobyła srebro na 500 m i złoto w sztafecie, a w 2000 roku w Sheffield wywalczyła brązowy medal w sztafecie. Ponadto siedmiokrotnie brała udział w drużynowych mistrzostwach świata, pięciokrotnie zdobyła medal w zawodach tej rangi – w 1994 roku w Cambridge był to medal złoty, w 1997 roku w Seulu i w 1999 w St. Louis – srebrne, a w 1995 roku w Zoetermeer i w 1998 roku w Bormio – brązowe[5].

W marcu 1997 roku jako pierwsza kobieta na świecie pokonała dystans 500 m w czasie poniżej 45 s, uzyskując wynik 44,867 s[6]. Rekord świata na tym dystansie poprawiała kilkukrotnie, po raz ostatni w grudniu 1997 roku podczas mistrzostw Kanady, uzyskując czas 44,77 s[7].

Po zakończeniu kariery sportowej rozpoczęła karierę polityczną. W październiku 2018 roku została wybrana do Zgromadzenia Narodowego Quebecu z listy wyborczej partii Koalicja Przyszłość Quebecu[8]. Wcześniej, w lutym tego roku, pełniła rolę szefa misji olimpijskiej reprezentacji Kanady podczas igrzysk olimpijskich w Pjongczangu[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Isabelle Charest Bio, Stats, and Results (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-03-10].
  2. Canada Short Track Speed Skating at the 1994 Lillehammer Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-03-14].
  3. Canada Short Track Speed Skating at the 1998 Nagano Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-03-14].
  4. Canada Short Track Speed Skating at the 2002 Salt Lake City Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-03-14].
  5. Short Track - Isabelle Charest (ang.). The Sports. [dostęp 2019-03-14].
  6. Isabelle Charest (fr.). Kanadyjski Komitet Olimpijski. [dostęp 2019-03-14].
  7. Kanadassa tehtiin kaksi uutta pikaluistelun maailmanennätystä (fiń.). MTV Uutiset, 14 grudnia 1997. [dostęp 2019-03-14].
  8. John Meagher: Quebec election: CAQ rocks Liberal stronghold in Townships (ang.). Montreal Gazette, 1 października 2018. [dostęp 2019-03-14].
  9. Alex Drouin: Isabelle Charest candidate pour la CAQ dans Brome-Missisquoi (fr.). Le Journal de Montréal, 18 czerwca 2018. [dostęp 2019-03-14].