Iso Grifo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iso Grifo
Ilustracja
Producent Iso
Projektant nadwozie zaprojektowane przez studio Bertone pod kierownictwem Giorgetto Giugiaro[1]

mechanika Giotta Bizzarrini

Zaprezentowany 1962 na targach w Genewie[1]
Okres produkcji 1969-1974[1]
Miejsce produkcji Mediolan Włochy[1]
Dane techniczne
Segment G
Typy nadwozia coupe 2 + 2
Silniki Chevrolet V8 OHV - 454 cui (7.4 L) ; 427 cui (7 L) ; 327 cui (5.4 L)

300 -435 KM

Skrzynia biegów manualna 4-stopniowa Borg Warner ; 5-stopniowa ZF ;

3-biegowa automatyczna (na życzenie)

Napęd układ klasyczny – silnik i skrzynia z przodu, napęd na tylne koła
Długość 4440 mm[1]
Szerokość 1770 mm[1]
Wysokość 1190 mm[1]
Rozstaw osi 2500 mm[1]
Masa własna 1430 – 1610 kg
Liczba miejsc 2 + 2

Iso Grifosportowy samochód osobowy produkowany przez włoskie przedsiębiorstwo motoryzacyjne Iso w latach 1969-1974[1].

Iso Grifo to dwumiejscowe coupe z podwoziem z Iso Rivolta IR 300. Zaprezentowano je na targach motoryzacyjnych w Genewie w 1962 roku[1].

Dane techniczne Iso Grifo GL400[edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • Chevrolet V8 OHV - 454 cui (7.4 L) ; 427 cui (7 L) ; 327 cui (5.4 L)
  • Układ zasilania: czterogardzielowy gaźnik Holleya[1]
  • Stopień sprężania: b.d.
  • Moc maksymalna: 300 – 435 KM
  • Maksymalny moment obrotowy: b.d.

Osiągi[edytuj | edytuj kod]

  • Przyspieszenie 0-80 km/h: b.d.
  • Przyspieszenie 0–100 km/h: b.d.

Prędkość maksymalna: 275 km/h (silnik L71 427 cui)[edytuj | edytuj kod]

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

W sumie wyprodukowano 322 egzemplarze serii I oraz 72 serii II co daje łącznie 443 egzemplarze wszystkich serii, 90 z nich wyposażono w silnik 7-litrowy. Najrzadsze są egzemplarze drugiej serii z 5-stopniową skrzynią manualną (23 sztuki) oraz egzemplarze w wersji targa (4 sztuki). Były pracownik Iso Roberto Negri, otworzył firmę zajmującą się odbudową tego modelu, znajduje się ona w Clusone. Na całym świecie istnieje globalna społeczność właścicieli modelu Grifo, organizują oni spotkania kilka razy do roku. Niewielka liczba egzemplarzy czyni z tego modelu gratkę dla kolekcjonerów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 391. ISBN 978-83-7705-129-0.