Iwan Marinow (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwan Marinow
Иван Маринов
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1896
Sofia, Księstwo Bułgarii
Data i miejsce śmierci 18 sierpnia 1979
Sofia, Bułgaria
Przebieg służby
Lata służby 1912–1953
Stanowiska minister wojny
Główne wojny i bitwy I wojna bałkańska, II wojna bałkańska, I wojna światowa II wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności III klasy (Bułgaria) Order Waleczności IV klasy (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Suworowa I klasy (ZSRR)
Iwan Marinow
Иван Маринов
Pełne imię i nazwisko Иван Кръстев Маринов
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1896
Sofia
Data i miejsce śmierci 18 sierpnia 1979
Sofia
Minister wojny
Okres od 2 września 1944
do 9 września 1944
Poprzednik Rusi Rusew
Następca Damjan Wełczew

Iwan Krystew Marinow (bułg. Иван Кръстев Маринов, ur. 6 stycznia 1896 w Sofii, zm. 18 sierpnia 1979 tamże[1]) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, w roku 1944 minister wojny, w latach 1944-1945 głównodowodzący armii bułgarskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sofii jako syn generała Krystiu Marinowa. Jako ochotnik wziął udział w wojnach bałkańskich, służąc w 1 pułku kawalerii. W czasie I wojny światowej służył w lotnictwie. Od 1920 sympatyzował z ruchem komunistycznym. W 1930 ukończył studia w Akademii Wojskowej w Sofii[1].

W latach 1934-1939 działał w Związku Wojskowym, należał do grona bliskich współpracowników generała Kimona Georgiewa[1]. W 1936 objął stanowisko attache wojskowego we Francji. Powrócił do kraju w sierpniu 1939 i objął stanowisko szefa sztabu 3 armii. W 1940 objął dowództwo 6 dywizji piechoty, a w czerwcu 1942 – 15 dywizji piechoty stacjonującej w Macedonii[2]. W czasie pobytu w Bitoli ukrywał oficerów i żołnierzy armii włoskiej. 2 września 1944 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Konstantina Murawiewa, ale tydzień później przyłączył się do komunistycznego zamachu stanu[1]. Po przejęciu władzy przez komunistów objął stanowisko głównodowodzącego armii bułgarskiej. Stanowisko to sprawował do 12 lipca 1945. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie, wtedy też został uhonorowany Orderem Suworowa. W przeciwieństwie do innych wysokich oficerów armii bułgarskiej uniknął represji komunistycznych, dzięki wsparciu Georgi Dimitrowa[1].

W latach 1946-1950 pełnił funkcję posła bułgarskiego w Paryżu, a następnie wykładał w Akademii Wojskowej w Sofii. W 1953 przeszedł w stan spoczynku[2]. Od 1963 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia Historyków Wojskowości[1].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1916)
  • porucznik (Поручик) (1917)
  • kapitan (Капитан) (1923)
  • major (Майор) (1930)
  • podpułkownik (Подполковник) (1934)
  • pułkownik (Полковник) (1938)
  • generał major (Генерал-майор) (1943)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1944)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 278–279.
  2. a b Marinov, Ivan Krystev (ang.). generals.dk. [dostęp 2020-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 278–279.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 223.