Iwno (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwno
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat nakielski
Gmina Kcynia
Sołectwo Iwno
Liczba ludności (III 2011) 256[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 89-241 Gromadno
Tablice rejestracyjne CNA
SIMC 0088101
Położenie na mapie gminy Kcynia
Mapa lokalizacyjna gminy Kcynia
Iwno
Iwno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Iwno
Iwno
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Iwno
Iwno
Położenie na mapie powiatu nakielskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nakielskiego
Iwno
Iwno
Ziemia53°01′33″N 17°25′24″E/53,025833 17,423333

Iwnowieś sołecka w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Kcynia.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 256 mieszkańców[1]. Jest trzynastą co do wielkości miejscowością gminy Kcynia.

Historia Iwna[edytuj | edytuj kod]

W latach 30. XX wieku odkryto tu pierwsze ślady archeologiczne kultury iwieńskiej. Jest to cmentarzysko z końca neolitu sprzed 1800-1700 lat p.n.e.

We wsi znajduje się dwór zbudowany w drugiej połowie XIX wieku przez Adama Wolszlegera. Otacza go park o powierzchni 3,3 ha. W 2. połowie XIX wieku Iwno należało do Napoleona Wolszlegera. Około 1880 r. liczyło 4311 mórg, 14 domostw i 248 mieszkańców, w tym było 241 katolików i 7 ewangelików, a 92 osoby było analfabetami[2].

Właściciele Iwna[edytuj | edytuj kod]

Właściciele Iwna od 2. połowy XV do XIX wieku[3]:

  • od około 1460 r. Jan Iwienski, zapewne jego wioska rodowa,
  • od około 1480 r. Jan Iwienski i Maciej Tłukomski h. Nałęcz,
  • od około 1510 r. Beata wdowa po Janie Iwienskim oraz Jan i Mikołaj Tłukomscy ss. Macieja,
  • od około 1520 r. ¾ wsi kupił Marcin Słupski dziedzic Suchorządza zapewne herbu Dołęga,
  • od 1536 r. Wojciech Słupski s. Marcina i jego żona Petronela Białośliwska, ma całe Iwno,
  • od 1569 r. Andrzej, Marcin, Jakub, Michał i Mikołaj Słupscy ss. Wojciecha,
  • od 1582 r. Mikołaj s. Wojciecha i jego bratanek Wojciech s. Michała, Słupsccy,
  • w 1618 r. Jan i Marcin Słupscy ss. Mikołaja,
  • w 1619 r. Jan Słupski i Elżbieta Broniewska wdowa po Marcinie Słupskim,
  • od 1627 r. Jan Słupski s. Marcina i Zofia de Krzyszkowo wdowa po Janie Słupskim,
  • w 1671 r. dziedzicem wsi jest Andrzej Słupski wraz z żoną Anną Twardowską,
  • od około 1681 r. Jan i Władysław Słupscy ss. Andrzeja,
  • od około 1695 r. dziedzicem wsi jest Bogusław Kąsinowski,
  • od 1710 r. Józef, Stanisław i ksiądz Wojciech Kąsinowscy ss. Bogusława,
  • w 1755 r. Antoni Kąsinowski s. Józefa i Katarzyny Gierzyńskiej sprzedał Iwno Franciszkowi de Mieczkowski łowczemu kowalskiemu
  • w 1779 r. dziedzicem wsi jest Wojciech Mieczkowski (s. Franciszka) i jego żona Ludwika z Kiełczewskich,
  • od około 1807 r. dziedzicem wsi jest Wiktor Łakiński i jego żona Teresa Górecka,
  • od około 1841 r. dziedzicem wsi jest Adam Wolszleger (zm. 1888 Kcynia) i jego żona Patrycja Radzimińska c. Piotra,
  • w 2. połowie XIX w. dziedzicem wsi jest Napoleon Wolszleger (zm. 1885 Iwno) s. Adama.

Reasumując Iwno od 2. połowy XV do XIX wieku głównie posiadało 7 rodzin, a najdłużej rodzina Słupskich czyli:

  • pospołu Iwieńscy i Tłukomscy – około 60 lat
  • Słupscy – 175 lat
  • Kąsinowscy – około 60 lat
  • Mieczkowscy – około 52 lata
  • Łakińscy – 34 lata,
  • de Wolszleger – zapewne do 1891 r. czyli około 50 lat.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Iwno w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  3. Teki Dworzaczka księgi grodzkie Kcyni, Wschowy i Gniezna oraz metryki z Kcyni wg strony http://www.tezet60.republika.pl/Jan-ZT-03.html


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]