Izabela Horodecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izabela Horodecka
Teresa
Podpułkownik Podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1908
Moskwa
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 2010
Warszawa
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy wojna obronna, powstanie warszawskie
Późniejsza praca Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Warszawski Krzyż Powstańczy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
Odznaka Grunwaldzka
Grób Izabeli Horodeckiej na Starych Powązkach w Warszawie

Izabela Horodecka (ur. 1 maja 1908 w Moskwie, zm. 1 kwietnia 2010 w Warszawie) – żołnierz AK, uczestniczka powstania warszawskiego, działaczka PTTK, podróżniczka, współpracowniczka Polskiego Związku Kajakowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Izabela Horodecka urodziła się w Moskwie w dniu 1 maja 1908. W 1918 wraz z rodziną przeniosła się do Wilna, a rok później, w związku z wojną polsko-bolszewicką, do Warszawy. Uprawiała wioślarstwo w ramach AZS. W 1933 wyszła za Zygmunta Horodeckiego, z którym kilka lat spędziła na Śląsku. Do Warszawy powróciła w 1937.

6 września 1939 po raz ostatni widziała swego męża, który wraz z pozostałymi pracownikami Ministerstwa Sprawiedliwości został ewakuowany z miasta. Podczas wojny obronnej pracowała jako siostra operacyjna w Szpitalu Ujazdowskim, a następnie w Szpitalu Polowym nr 104. Od kwietnia 1942 roku zaangażowana w działalność Armii Krajowej, a w latach 1943–1944 jednostki zajmującej się wykonywaniem wyroków śmierci na skazanych za kolaborację. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Czasowo przebywała w niemieckiej niewoli, skąd ranna, przedostała się do Drzewicy, gdzie jako łącznika dalej wspierała AK. Została ciężko ranna i na dwa miesiące trafiła do szpitala. W końcu stycznia 1945 powróciła do zniszczonej Warszawy.

Po wojnie zaczęła uprawiać kajakarstwo. Uczestniczyła w spływach i organizowała liczne imprezy. Zaangażowała się w działalność PTTK, a także PZKaj. Odbywała liczne podróże. W 1992 wydano książkę z opisanymi przez nią wspomnieniami z okresu 1939-1945. Kilka lat przed śmiercią awansowana została ze stopnia majora na podpułkownika. Zmarła 1 kwietnia 2010 w swoim mieszkaniu na Saskiej Kępie. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 346-1-1)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. WŁADYSŁAW MALKIEWICZ. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-06].