Izabela Trojanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy aktorki i piosenkarki. Zobacz też: Izabella Trojanowska i Izabela Trojanowska (album).
Izabela Trojanowska
Ilustracja
Izabela Trojanowska na planie programu Gwiazdy Cejrowskiego (2017)
Imię i nazwisko Izabela Ludwika Trojanowska
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1955
Olsztyn
Gatunki rock[1]
Zawód aktorka, piosenkarka
Aktywność od 1971
Wydawnictwo Tonpress, EMI Music Poland
Powiązania Budka Suflera, Jan Borysewicz, Tomasz Bracichowicz, Romuald Lipko, Tadeusz Nalepa
Strona internetowa

Izabela Ludwika Trojanowska z domu Schütz (ur. 22 kwietnia 1955 w Olsztynie[2]) – polska piosenkarka rockowa[1] i aktorka.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Maksymiliana[3]. Ma dwóch braci, starszego o dwa lata[4] Maksymiliana[3] i młodszego o dwa lata[4] Romana[5]. Jej wujem był Henryk Strzelecki[6].

Będąc dzieckiem, uczęszczała na zajęcia wokalne, taneczne i aktorskie[4]. W wieku 10 lat zgłosiła się do chóru katedralnego, z którym śpiewała podczas uroczystości kościelnych[4].

W latach 1974–1978 studiowała w Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni.

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1971 wystąpiła z piosenkami „Jeszcze uboga, a już łaską tknięta” i „Za polami krzyż u wsi” na Festiwalu Pieśni Sakralnej Sacrosong w Chorzowie, na którym zdobyła nagrodę im. Maksymiliana Kolbego, którą wręczył jej kardynał Karol Wojtyła. Również w 1971 za piosenkę „Niebieski len” odebrała nagrodę Związku Kompozytorów na VII Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[7], a także została laureatką nagrody za debiut na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu z piosenką „O czym marzą zakochani”. Rozczarowana nieprzychylną prasą, zawiesiła działalność estradową[3]. Na zaproszenie Andrzeja Wajdy wzięła udział w zdjęciach próbnych do ekranizacji Wesela, jednak nie dostała roli[3]. Następnie pomyślnie przeszła przesłuchania do Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni[3], w którym wystąpiła w sztukach Poemat pedagogiczny oraz Fontanna z Neptunem.

W 1979 debiutowała jako aktorka, grając Teresę w serialu Strachy. Niedługo później wznowiła karierę muzyczną, występując gościnnie w różnych audycjach telewizyjnych Komu jak komu, Liczy się tylko czas Ryszarda Poznakowskiego (Studio Gama), Zimowa dziewczyna (spektakl „Niemoralność Pani Dulskiej”) i Pokochaj mnie (program „Skansen” studia Gama)[8]. W marcu 1980 nawiązała współpracę z Budką Suflera – lider zespołu Romuald Lipko zaczął komponować dla niej piosenki[3] do tekstów Andrzeja Mogielnickiego, które stały się przebojami. Pierwszą piosenkę, „Tyle samo prawd ile kłamstw”, zaprezentowano w programie Fonogama, gdzie Trojanowska otrzymała nagrodę publiczności[8]. Z utworem zajęła pierwsze miejsce w Radiowym Studio Gama. Na 18. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej wykonała utwór „Tyle samo prawd ile kłamstw” oraz wylansowała kolejny przebój – „Wszystko czego dziś chcę”. Za obie piosenki została uhonorowana nagrodą za interpretację. Dodatkowo otrzymała tytuł Miss Obiektywu, co uwiecznione zostało w jednej z kronik filmowych w segmencie Miss obiektywu[8]. Oba utwory wydano na singlach oraz, wraz z utworami „Komu więcej, komu mniej” i „Tydzień łez”, na pierwszej w historii polskiej fonografii dwupłytowej epce. Kolejne utwory – „Jestem twoim grzechem”, „Sobie na złość”, „Nic za nic” i „Pytanie o siebie” – wydała na drugim minialbumie. Na Festiwalu Interwizji w Sopocie zajęła drugie miejsce (jako reprezentantka Tonpressu w międzynarodowym konkursie wytwórni płytowych) za wykonanie utworu „Tyle samo prawd ile kłamstw”[8]. W listopadzie 1980 nagrała, wspólnie z Budką Suflera, recital telewizyjny zatytułowany Lunapark. W grudniu wystąpiła w programie Televariete w czeskiej telewizji, gdzie wykonała piosenkę „Sobie na złość”.

W 1981 wystąpiła w telewizji Rostock (NRD). Wszystkie wydane dotąd osiem nagrań wydała w lutym 1981 na debiutanckim albumie studyjnym pt. Iza. Płyta została zamówiona w rekordowym nakładzie blisko miliona egzemplarzy, jednak z przyczyn technicznych na rynek trafiło zaledwie 50 tys. egzemplarzy oraz kaseta magnetofonowa. Promujące ją single rozeszły się jednak w nakładzie ponad 300 tys. sztuk. Po zakończeniu współpracy z Budką Suflera po wspólnej trasie w lutym 1981, promującej wydanie ich wspólnego albumu, rozpoczęła współpracę z wrocławskim zespołem Stalowy Bagaż. Ich premierowy występ miał miejsce w maju na festiwalu Rock Arena w Poznaniu[8]. W czerwcu wystąpiła z zespołem na 19. KFPP w Opolu, gdzie zaprezentowała utwory „Na bohaterów popyt już minął” i „Pieśń o cegle”, które trafiły na ich wspólną epkę, która rozeszła się w ponad 100 tys. egzemplarzy. Drugą z piosenek wykonała ubrana w strój z ZSMP-owskim czerwonym krawatem, co wywołało spore kontrowersje w mediach. Po występie zarząd krakowskiego oddziału ZSMP wystosował protest przeciwko rzekomemu sprofanowaniu symbolu organizacji przez artystkę.

Od końca 1981 nagrywała materiał na kolejny album studyjny pt. Układy, który nagrała we współpracy m.in. z Janem Borysewiczem, Wojciechem Bruślikiem, Andrzejem Dylewskim i Januszem Grzywaczem i wydała w 1982. Na płycie prezentowała bardziej rockowe brzmienie niż na pierwszym albumie. Na płycie znalazły się kolejne przeboje w jej dorobku: „Karmazynowa noc”, „Brylanty” oraz „Obce dni”. W lipcu nagrała wspólnie z Tadeuszem Nalepą płytę pt. Pożegnalny cyrk, zawierającą utwory silnie krytykujące stan wojenny. Cenzura nie dopuściła do wydania albumu, który czekał na wydanie 11 lat. W tym okresie Trojanowska była z jednej strony atakowana przez „Solidarność” za pokazany w telewizji występ w Sali Kongresowej, a z drugiej strony szykanowana przez władzę za odmowę kolejnych występów. Wraz z mężem zdecydowała się na emigrację: przebywała w Holandii, USA, Wielkiej Brytanii, a w 1987 osiadła w Berlinie Zachodnim.

Izabela Trojanowska, 2008

W 1991 wydała eponimiczny album studyjny, zatytułowany po prostu Izabela Trojanowska, na którym umieściła wyłącznie utwory anglojęzyczne. Krążek przeznaczony był do sprzedaży na rynki zachodnie – najpierw trafił na rynek brytyjski, wydany nakładem niezależnej wytwórni Rondor Music, a 25 sierpnia 1992[9] trafił na rynki amerykański i kanadyjski (pod tytułem Independence). Rok wcześniej zaprezentowała materiał z płyty na festiwalu w Sopocie. Album przeszedł jednak bez echa, przynosząc jedynie umiarkowany hit „Independence Day”.

Od kwietnia do października 1994 śpiewała razem z Budką Suflera na ich jubileuszowej trasie koncertowej[10]. W 1995 nawiązała współpracę artystyczną z Adamem Abramkiem i Pawłem Sotem, kompozytorami zespołu Bajm. Nagrała z nimi album studyjny pt. Chcę inaczej, który w 1996 odniósł umiarkowany sukces, przynosząc przeboje: „I stało się”, „Więcej niż życie” oraz „Nareszcie czuję”.

Od czerwca 1997 gra Monikę Ross-Nawrot w serialu TVP1 Klan.

Do 2008 występowała na koncertach z własnym zespołem. Od stycznia 2009 współpracuje z zespołem Mafia. W sierpniu wystąpiła z Budką Suflera w Sopocie, Nałęczowie oraz Katowicach z okazji ich 35-lecia. 8 października 2011 wydała kolejny album studyjny pt. Życia zawsze mało[11][12].

18 listopada 2016 wydała siódmy album studyjny pt. Na skos[13][14]. Album zadebiutował na 49. miejscu polskiej listy przebojów – OLiS[15]. Na potrzeby promocji płyty zmieniła wizerunek, za co w 2017 była nominowana do zdobycia Gwiazdy Plejady za „metamorfozę roku”[16].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z matematykiem[3] Markiem Trojanowskim mają córkę Roxanę (ur. 12 czerwca 1991)[10][17]. Po rozpadzie małżeństwa po ponad 25 latach zmagała się z depresją[18].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy i seriale
  • 1979: Strachy jako Teresa Sikorzanka
  • 1980: Kariera Nikodema Dyzmy jako Kasia, córka Kunickiego (odc. 2 i 4)
  • 1980: Carmilla (Teatr TV) jako Carmilla
  • 1981: 07 zgłoś się jako Joanna Borewicz, była żona porucznika (odc. 12)
  • 1982: Blisko, coraz bliżej jako Hildegarda Belsche, córka majora (odc. 7 i 9)
  • 1982: Sto jedenasty jako Olga Komarowska i Vera Komarowska
  • 1983: Szkoda twoich łez jako Teresa Sikorzanka
  • od 1997: Klan jako Monika Ross-Nawrot, córka Marii i Władysława Lubiczów
  • 2010: Fenomen jako garderobiana Hania
  • 2018: Juliusz jako gwiazda na pogrzebie ojca Juliusza
Wykonanie piosenek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Izabela Trojanowska, RMF FM [dostęp 2018-07-31], Cytat: gatunek: rock (pol.).
  2. Izabella Trojanowska.
  3. a b c d e f g Tomasz Raczek: Kultowe rozmowy: Izabela Trojanowska (pol.). W: Kultowe Rozmowy [on-line]. 2015-01-21. [dostęp 2020-04-21].
  4. a b c d Sławek Drygalski: Kulturalne wywiady Sławka Drygalskiego – Izabela Trojanowska – Studio Mazowiecka TV (pol.). W: Studio Mazowiecka TV [on-line]. 2017-06-09. [dostęp 2020-04-22].
  5. Marta Troszczyńska: Kaczka pieczona z jabłkami (pol.). W: Tygodnik „Idziemy” [on-line]. adonai.pl, 2008-12-14. [dostęp 2020-04-21].
  6. Świat&Ludzie MG, Dramat Trojanowskiej. Zmarł jej..., fakt.pl, 25 stycznia 2013 [dostęp 2013-01-25] (pol.).
  7. VII Festiwal Piosenki Radzieckiej: Zielona Góra 3-5 czerwca 1971 r.: informator - Zielonogórska Biblioteka Cyfrowa, zbc.uz.zgora.pl [dostęp 2020-03-07] (pol.).
  8. a b c d e Izabela Trojanowska – IZA (LP) (pol.). borninthe80sblog.blogspot.co.uk. [dostęp 2016-02-27].
  9. INDEPENDENCE, „Izabela Trojanowska”, 16 sierpnia 2011 [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  10. a b Izabela Trojanowska - biografia, izabelatrojanowska.republika.pl [dostęp 2017-05-12].
  11. Izabela Trojanowska - „Życia zawsze mało” - Muzyka, muzyka.onet.pl [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  12. ŻYCIA ZAWSZE MAŁO, „Izabela Trojanowska”, 16 sierpnia 2011 [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  13. Na skos, www.empik.com [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  14. informacja na temat płyty „Na skos”. interia.pl. [dostęp 2016-10-28].
  15. OLiS – sprzedaż w okresie 18.11.2016 – 24.11.2016 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2016-12-01].
  16. Plebiscyt „Gwiazdy Plejady”: kto był nominowany? (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl. [dostęp 2017-05-24].
  17. Story, „Izabela Trojanowska”, 10 czerwca 2014 [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  18. Izabela Trojanowska: Depresję mam za sobą (pol.). W: Fakt [on-line]. fakt.pl, 2009-11-12. [dostęp 2020-04-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]