Józef Chirowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kazimierz Chirowski
major audytor major audytor
Data i miejsce urodzenia 11 października 1894
Tyśmienica
Data śmierci 19 lutego 1967
Przebieg służby
Lata służby 1915-1931
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 10 Pułk Piechoty Austro-Węgier
38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich
27 Pułk Piechoty
WSO Nr X
WSO Nr I
Stanowiska podprokurator
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca adwokat
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Józef Chirowski (pierwszy z lewej) podczas odsłonięcie popiersia Marszałka Józefa Piłsudskiego w gmachu Sądu Okręgowego we Lwowie w maju 1936. Obok m.in. Juliusz Prachtel-Morawiański, Marian Zbrowski, Stanisław Dębicki, Helena Lepiarzowa, Lucjan Malicki

Józef Kazimierz Chirowski (ur. 11 października 1894 w Tyśmienicy, zm. 19 lutego 1967) – major audytor Wojska Polskiego, adwokat, prokurator. W 1959 został awansowany do stopnia podpułkownika przez władze II RP na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Kazimierz Chirowski urodził się 11 października 1894 roku w Tyśmienicy, w rodzinie Michała i Franciszki z Miałszygroszów. W 1913 roku ukończył gimnazjum w Przemyślu. W 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej, wraz z rodziną został ewakuowany na Węgry. W 1915 roku został zmobilizowany do cesarskiej i królewskiej armii i wcielony do c. i k. 10 pułku piechoty. Służył na froncie rosyjskim. We wrześniu 1915 roku w okolicach Równego dostał się do rosyjskiej niewoli. W maju 1918 roku uciekł i przedostał się do Lwowa.

Na początku listopada 1918 roku został dowódcą kompanii 1 pułku Strzelców Lwowskich i uczestniczył w obronie Lwowa przed Ukraińcami. Od czerwca 1920 roku był adiutantem batalionu, a następnie dowódcą kompanii w 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1182. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 27 pułk piechoty w Częstochowie[1].

29 lipca 1922 roku Minister Spraw Wojskowych sprostował mu „używane w dotychczasowej służbie wojskowej nazwisko «Chyrowski» na nazwisko rodowe «Chirowski»”[2].

W styczniu 1923 roku został przeniesiony do korpusu oficerów sądowych. Był asystentem w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu. 4 lutego 1927 roku został przeniesiony służbowo do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu na okres sześciu miesięcy[3]. 16 lipca 1927 roku został podprokuratorem w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr I w Warszawie. 1 stycznia 1930 roku awansował na majora. Publikował artykuły w prasie wojskowej. 31 lipca 1931 roku na własną prośbę przeszedł do rezerwy.

Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej rozpoczął praktykę adwokacką we Lwowie. W 1932 roku został prokuratorem Sądu Okręgowego, a w 1937 roku prokuratorem Sądu Apelacyjnego.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1959 roku został awansowany do stopnia podpułkownika w korpusie oficerów audytorów Polski Sił Zbrojnych na Zachodzie[4]. Zmarł 19 lutego 1967[5].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 57.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 26 lipca 1922 roku, s. 567.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 35.
  4. Dembiński 1969 ↓, s. 14.
  5. Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu, tom 1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]