Józef Chmiel (nauczyciel)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Chmiel
Data urodzenia 1886
Data śmierci 1959
Zawód, zajęcie nauczyciel

Józef Chmiel (ur. 1886, zm. 1959) – polski nauczyciel, dyrektor szkół średnich[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Profesor Józef Julian Chmiel urodził się 16 lutego 1886 roku[2] w Zagórzycach gm. Kazimierza Wielka jako jedno z trójki dzieci Tomasza Chmiela i Genowefy Chmiel. Jego dwie siostry, Maryla i Jadwiga również zostały nauczycielkami. Z powodu ubóstwa rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania. Szkołę powszechną ukończył w Stanisławowie (obecnie Iwano-Frankiwsk). W 1902 roku ukończył gimnazjum męskie w Tarnopolu. Był absolwentem Wydziału Filozoficzno-matematycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego z 1910. W trakcie studiów zdobył złote cesarskie stypendium "Franz Jozef Elizabeth Goldstipendium" dla studentów wybitnych za swoje osiągnięcia matematyczne. W 1920 roku w Kościele Mariackim w Krakowie wziął ślub ze Stefanią Chmiel (z.d. Karnecką). W okresie dwudziestolecia międzywojennego pełnił funkcję dyrektora szkół średnich w Lidzie, Łomży oraz Bielsku Podlaskim. Mimo wybuchu wojny 1 września 1939 roku przeprowadził maturalny egzamin poprawkowy dla uczniów liceum im. Tadeusza Kościuszki w Bielsku Podlaskim.[3]Wkrótce po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez NKWD i do czerwca 1941 osadzony był jako więzień w Brześciu nad Bugiem, natomiast jego rodzina została deportowana w głąb ZSRR (do Kazachstanu). Wyjątkiem był najstarszy syn Julian, który w momencie wybuchu wojny przebywał w Warszawie (student prawa Uniwersytetu Warszawskiego). Po agresji niemieckiej na ZSRR został wypuszczony z więzienia przez niemców i służył jako tłumacz. Jednocześnie jednak organizował komplety tajnego nauczania w Warszawie, gdzie odnalazł najstarszego syna. Syn Julian bierze udział w powstaniu warszawskim i w trakcie poznaje swoją przyszłą żonę. Po upadku powstania warszawskiego, jesienią 1944 Józef Chmiel osiadł w podwarszawskim Ursusie gdzie był organizatorem, dyrektorem i jednym z pierwszych nauczycieli Samorządowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego (obecnie LVI Liceum Ogólnokształcące im. Leona Kruczkowskiego w Warszawie). Funkcję dyrektora placówki Józef Chmiel piastował do 1952[1]. Jednocześnie był członkiem Miejskiej Rady Narodowej Ursusa, skupiającym się na kwestiach edukacji. Zmarł 30 listopada 1959 roku i został pochowany na Cmentarzu Parafialnym Parafii Św. Józefa Oblubieńca NMP w Ursusie.

Od 1979 jest patronem ulicy na terenie warszawskiego Ursusa[4].

W swoich wspomnieniach Dziekan Wydziału Finansów i Statystyki SGPiS prof. dr hab. Michał Kolupa napisał

" Matematyki uczyli mnie Profesorowie Nina Maciejewska, Józef Chmiel i Witold Westfal. Uczuciowo najsilniej byłem związany z Profesorem Józefem Chmielem. To pod jego wpływem wybrałem studia matematyczne. Nie zdążyłem - pierwsza moja publikacja ukazała się w grudniu 1960 roku. Mojego Nauczyciela, Profesora Józefa Chmiela nie było już wśród żyjących. Uczniowie z tamtych lat czuli respekt tak przed osobą Profesora, jak i przed przedmiotem który wykładał"[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Historia szkoły (pol.). 56lo.kruczek.aplus.pl. [dostęp 2017-12-14].
  2. Muchowski Witold, Zarys monografii LVI Liceum Ogólnokształcącego im. Leona Kruczkowskiego w Warszawie, wydanie jubileuszowe z okazji 40-lecia szkolnictwa średniego w Ursusie.
  3. Domański Janusz, Romaniuk Zbigniew, Wspomnienia Pisane, Pamiętnik Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Bielsku Podlaskim, Bielsk Podlaski 2003.
  4. Wojewoda się pomylił. Zdekomunizował nie tego, co trzeba (pol.). warszawa.wyborcza.pl. [dostęp 2017-12-14].
  5. Muchowski Witold, Op. cit., [b.r.].