Józef Dechnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Dechnik
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1910
Krzeszów Górny
Data i miejsce śmierci 23 listopada 1983
Biłgoraj
Zawód, zajęcie polityk
Stanowisko poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, IV i V kadencji (1952–1956, 1965–1972)
Partia KPP (1931–1939)
PPR (1944–1948)
PZPR (1948–1983)
Pomnik Józefa Dechnika w Biłgoraju (fotografia z 2009)

Józef Dechnik (ur. 26 stycznia 1910 w Krzeszowie Górnym, zm. 23 listopada 1983 w Biłgoraju) – polski komunistyczny działacz państwowy i społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego, pracował jako rolnik. Od 1931 do 1939 należał do Komunistycznej Partii Polski. W 1933 został aresztowany, jednak wraz z dwoma innymi więźniami zbiegł z aresztu. Rok później aresztowany ponownie, został skazany przez Sąd Okręgowy w Zamościu na 4 lata więzienia. Więziony był w latach 1933–1936 (m.in. w Berezie Kartuskiej). Od 1944 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej (będąc I sekretarzem Komitetów Powiatowych – do 1947 w Biłgoraju, a następnie w Zamościu), z którą w 1948 przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, pełniąc w niej liczne funkcje. Początkowo zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej (do 1954). Jednocześnie w latach 1949–1950 był członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie i jego egzekutywy. Od 1953 do 1956 zasiadał w KW PZPR w Olsztynie jako jego sekretarz rolny. W latach 1956–1974 pełnił funkcję I sekretarza KP PZPR w Biłgoraju. Dzięki jego staraniom miasto i powiat biłgorajski przeżywało okres niezwykle szybkiego rozwoju. W połowie lat 70. czynił starania, aby Biłgoraj stał się siedzibą jednego z nowo utworzonych województw. W latach 1958–1968 zastępca członka, a następnie (do 1980) członek Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1967–1971 zasiadał ponadto w egzekutywie KW PZPR w Lublinie.

2 maja 1945 jako wartownik Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Biłgoraju brał udział w obronie budynku PUBP Biłgoraj przed atakiem dezerterów z II Baonu Operacyjnego (Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego) stacjonującego w tym mieście, a dowodzonego przez mjr. Bolesława Borutę ps. „Hanicz”. Obrona Urzędu Bezpieczeństwa odparła atak. Jednak podczas akcji zginął funkcjonariusz UB Jan Topyło, a kapitan NKWD Mikołaj Gorinow został lekko ranny. 10 października 1945 odznaczono go Brązowym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”[1].

Józef Dechnik był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, IV i V kadencji. Od 1948 do 1949 pełnił funkcję prezesa Wojewódzkiego Zarządu Związku „Samopomocy Chłopskiej” w Lublinie. W latach 1949–1951 był słuchaczem Szkoły Partyjnej przy KC PZPR. W okresie 1951–1953 zajmował stanowisko przewodniczącego Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Rolnych w Warszawie. Zasiadał też w Radzie Naczelnej ZBoWiD.

W czerwcu 1976, po wprowadzeniu przez władze podwyżek cen oraz po protestach robotników Ursusa i Radomia, usiłował popełnić samobójstwo. Fakt ten zyskał duży rozgłos całym kraju, wspominano o tym także w Radiu Wolna Europa. Oficjalny komunikat Komitetu Miejskiego PZPR w Biłgoraju mówił o tym, iż Józef Dechnik miał wypadek podczas czyszczenia broni.

Przy ulicy Kościuszki w Biłgoraju, przed budynkiem dawnego komitetu PZPR (obecnie szkoła muzyczna), znajdował się budzący kontrowersje[2] pomnik Józefa Dechnika. Został on rozebrany w maju 2019 roku, na mocy ustawy o zakazie propagowania komunizmu[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]