Józef Droba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Stanisław Droba
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 1 października 1892
Mielec
Data i miejsce śmierci 4 października 1965
Mielec
Przebieg służby
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Wojsko Polskie II RP
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 3 Dywizjon Artylerii Konnej
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Cywilnej (w czasie wojny) Krzyż Zasługi Cywilnej (w czasie wojny)

Józef Stanisław Droba (ur. 1 października 1892 w Mielcu, zm. 4 października 1965 tamże) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 października 1892 w Mielcu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 45. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy[2].

9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Służył wówczas w 4 Pułku Artylerii Ciężkiej[3]. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. W 1928 był dowódcą II dywizjonu 2 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w Kielcach[5]. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[6][7]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii[8][9]. Później został przeniesiony do 4 Pułku Artylerii Lekkiej w Inowrocławiu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku[10]. 15 czerwca 1939 objął dowództwo 3 Dywizjonu Artylerii Konnej w Wilnie[11] . Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej.

W październiku 1944 zgłosił się do Wojska Polskiego w Lublinie. W kwietniu 1945 został zdemobilizowany w stopniu pułkownika. Z Lublina wyjechał na Śląsk w poszukiwaniu pracy i został zatrudniony w administracji Kopalni Węgla Kamiennego „Bobrek” w Bytomiu. W 1957, po przejściu na emeryturę, wrócił do Mielca. Zmarł 4 października 1965. Został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2020-12-31]..
  2. Ranglisten 1918 ↓, s. 459, 490.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 15 września 1920 roku, s. 861.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 376, 456.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 119.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181, 670.
  8. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 377.
  9. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 159.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 723.
  11. Dobrowolski 2013 ↓, s. 46.
  12. Encyklopedia ↓.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181.
  14. a b Ranglisten 1918 ↓, s. 490.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]