Józef Drotlew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Edward Drotlew
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 października 1898
Sambor
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1976
Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
Dowództwo Obszaru Warownego „Wilno”
6 Pułk Piechoty Legionów
15 Wielkopolska Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
oficer sztabu
dowódca batalionu piechoty
szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Józef Edward Drotlew[1] (ur. 23 października 1898 w Zagórzu, zm. 15 lipca 1976 w Wielkiej Brytanii) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Edward Drotlew urodził się 23 października 1898 roku w Zagórzu[2][3]. Był synem Józefa (według innego źródła Franciszka[3]) i Rozalii z Kierszków[2]. Kształcił się w gimnazjach w Samborze; w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety (ukończona III klasa w 1911)[4][5][6], następnie w Filii C. K. Gimnazjum w Samborze (ukończona V klasa w 1913)[7][8]. Działał w harcerstwie oraz był członkiem Związku Strzeleckiego[2]. Przed 1914 był studentem[3].

Po wybuchu I wojny światowej 1914 został żołnierzem Legionów Polskich, służył w szeregach 1 kompanii II batalionu 5 pułku piechoty w składzie II Brygady do 6 grudnia 1915, po czym ranny przebywał w szpitalu rezerwowym w Cieszynie, a potem w domu rekonwalescencyjnym w Kamińsku[9][3]. Służył także w szeregach I Brygady, a po kryzysie przysięgowym z 1917 został wcielony do c. i k. armii i wysłany na front włoski[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W szeregach 5 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej awansując do stopnia podporucznika. Brał udział w bitwie pod Dyneburgiem, gdzie został ranny oraz w Bitwie Warszawskiej, podczas której był dowódcą kompanii[2].

Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[10][11]. W latach 20. pozostawał oficerem 5 pp Leg. stacjonującym w Wilnie[12][13]. Z dniem 2 listopada 1926 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926-1928[14]. 18 lutego 1928 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 178. lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko oficera sztabu. Z dniem 1 stycznia 1930 został przesunięty na stanowisko szefa sztabu Dowództwa OWar. „Wilno”[16]. W październiku 1931 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko dowódcy batalionu[17][18].

Awansowany do stopnia podpułkownika piechoty od 8 listopada 1938 sprawował stanowisko szefa sztabu 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Po wybuchu II wojny światowej pełnił tę funkcję podczas kampanii wrześniowej.

Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po oswobodzeniu był oficerem 2 Korpusu Polskiego[2].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był zatrudniony w muzeum Wallace Collection w Londynie. Zmarł 15 lipca 1976[2][19]. Został pochowany na cmentarzu Ealing Old Bradford[2].

Jego żona i córka poniosły śmierć w lipcu 1944 podczas bombardowania Wilna przez sowietów[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Józef na Józef Drotlew. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 57, 1 czerwca 1935. 
  2. a b c d e f g h i Tarnawski 2006 ↓, s. 17.
  3. a b c d Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Józef Drotlew. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-05-30].
  4. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1909. Sambor: 1909, s. LX.
  5. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1910. Sambor: 1910, s. 60.
  6. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1911. Sambor: 1911, s. 53.
  7. Sprawozdanie Kierownika Filii C. K. Gimnazyum w Samborze za rok szkolny 1911/12. Sambor: 1912, s. 81.
  8. Sprawozdanie Kierownika Filii C. K. Gimnazyum w Samborze za rok szkolny 1912/13. Sambor: 1913, s. 61.
  9. Lista Strat Legionów Polskich (V). Piotrków: 1 kwietnia 1916, s. 8.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 420.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 353.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 126, 184.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 47.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 328.
  18. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 536.
  19. Józef Edward Drotlew. myheritage.com. [dostęp 2017-05-30].
  20. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.
  21. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 23, Nr 6 z 31 grudnia 1976. 
  22. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 35, 11 listopada 1937. 
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]